เช้าวันอังคาร หวังเซียงหลานซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเฉินหยาง หลับสนิทอย่างมีความสุข
เมื่อคืนทั้งสองคนพลอดรักกันจนดึกดื่น ทำเอาเธอเหนื่อยแทบหมดแรง
เฉินหยางกอดหวังเซียงหลานนอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่กล้าขยับเพราะกลัวจะปลุกเธอให้ตื่นจากฝันดี
คุณลุงที่อยู่ชั้นล่างตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้า เสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดังแกร่ง ๆ มาจากในครัว
ผ่านไปอีกพักใหญ่ หวังเซียงหลานถึงค่อยลืมตาขึ้น
“เสี่ยวหยาง ตอนนี้กี่โมงแล้ว? ฉันต้องลุกไปทำอาหารเช้าแล้ว”
“ยังเช้าอยู่เลย นอนต่ออีกหน่อยเถอะ คุณลุงกำลังทำอาหารเช้าอยู่แล้ว!”
หวังเซียงหลานส่ายหน้า ลุกขึ้นแต่งตัวแล้วไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ
ช่วงสองสามวันมานี้เธอมักรู้สึกง่วงงุน ไม่อยากลุกจากเตียงตอนเช้า
หลังแต่งตัวเสร็จ เฉินหยางก็ไปห้องอาบน้ำเช่นกัน ในห้องของผู้หญิงทุกคนในบ้านมีทั้งอุปกรณ์อาบน้ำและเสื้อผ้าของเขา ส่วนตัวเขาไม่มีห้องส่วนตัว
แปรงฟันได้ไม่กี่ครั้ง หวังเซียงหลานก็ยกมือปิดปากแล้วขย้อนออกมา
เฉินหยางชะงักไป เธอขย้อนอีกครั้ง ก่อนจะก้มตัวลง มือกุมหน้าอกไว้
“เซียงหลาน?” เขารีบเดินเข้าไปประคองเธอ
หวังเซียงหลานโบกมือ บ้วนปากแล้วหอบหายใจ “ไม่เป็นไร สงสัยเมื่อคืนกินเยอะไปหน่อย”
จากประสบการณ์ที่จ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยตั้งครรภ์ เฉินหยางจึงดึงข้อมือของหวังเซียงหลานมาทันที ใช้นิ้วสามนิ้วจับชีพจร
เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเขา หวังเซียงหลานก็เริ่มกังวล “เสี่ยวหยาง ฉันเป็นอะไรไป...”
เฉินหยางเปลี่ยนไปจับข้อมืออีกข้างของเธอ ครู่ต่อมาใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา
“เซียงหลาน ไปนอนต่ออีกหน่อยเถอะ!”
เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ อุ้มหวังเซียงหลานออกจากห้องอาบน้ำ แล้วค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เรียบร้อย
“เสี่ยวหยาง ตกลงฉันเป็นอะไรกันแน่? ฉันนอนไม่หลับแล้ว!” หวังเซียงหลานพยายามลุกขึ้นนั่ง
“เซียงหลาน เธอตั้งครรภ์แล้ว!” เฉินหยางกดไหล่เธอเบา ๆ