เช้าวันที่ 20 ธันวาคม เฉินหยางกำลังฝึกหมัดอยู่ในลานบ้านกับซูเม่ยเอ๋อร์
ซูเม่ยเอ๋อร์อยากทะลวงขั้นนักยุทธ์ชั้นหนึ่งให้เร็วขึ้น จึงฝึกอย่างตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ
ตอนนั้นเอง รถสีเงินคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในลานบ้าน
เสิ่นเสี่ยวหลันลงจากรถ แล้วไปยกสัมภาระจากท้ายรถ
เสิ่นเล่อเล่อปีนออกมาจากเบาะหลัง สะพายกระเป๋านักเรียนแล้ววิ่งไปหาเฉินหยาง
“พ่อ!” เขาพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเฉินหยาง
เฉินหยางอุ้มเขาขึ้นมา “เลเล่อ วันนี้ปิดเทอมแล้วเหรอ?”
“ปิดตั้งแต่บ่ายเมื่อวานแล้ว ปิดตั้งหนึ่งเดือน แม่บอกว่าจะเก็บข้าวของ แล้วก็เอาผ้าห่มที่ใช้แล้วไปซัก พวกเราเลยเพิ่งกลับมาถึงเช้าวันนี้”
เสิ่นเล่อเล่อกอดคอเขาไว้ “พ่อครับ คราวนี้ผมสอบได้ที่สามด้วย!”
ซูเม่ยเอ๋อร์เข้ามาใกล้แล้วยกนิ้วโป้งให้ “เลเล่อเก่งมาก!”
เลเล่อเชิดอก “คุณครูบอกว่าเทอมหน้าจะให้ผมเป็นหัวหน้าห้องด้วย!”
เสิ่นเสี่ยวหลันลากกระเป๋าเดินทางสองใบเข้ามา พลางส่ายหน้ายิ้ม ๆ “เขาโม้ทั้งนั้น คุณครูแค่บอกว่า ‘จะพิจารณา’ ให้เป็นหัวหน้าห้องต่างหาก!”
“ผมจะเป็นให้ได้!” เลเล่อเถียงอย่างไม่ยอมแพ้
ทุกคนพากันหัวเราะ
ซูเม่ยเอ๋อร์รับกระเป๋าใบใหญ่จากมือเสิ่นเสี่ยวหลัน ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในห้องรับแขกด้วยกัน
เฉินหยางวางเสิ่นเล่อเล่อลงก่อน แล้วเอากระเป๋าใบเล็กของเขาไปไว้ในห้องของลุงใหญ่ จากนั้นก็ยกกระเป๋าของเสิ่นเสี่ยวหลันขึ้นไปชั้นสาม
เดิมทีตั้งใจจะจัดห้องให้เสิ่นเล่อเล่อห้องหนึ่ง แต่เจ้าตัวกลับยืนกรานว่าจะนอนกับคุณปู่…