หลังจากเฉินหยางกับหวังเซียงหลานจูบกันอย่างดูดดื่มใต้ต้นไม้อยู่หลายนาที เธอก็ซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา กอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ทั้งสองกอดกันอยู่ใต้ต้นไม้อีกยี่สิบกว่านาที เฉินหยางจึงตบหลังหวังเซียงหลานเบา ๆ
“เซียงหลาน ฉันพาเธอไปซื้อของที่ต้องใช้ในตลาดในเมือง แล้วค่อยกลับบ้านดีไหม?”
“อืม แต่เสี่ยวหยาง ฉันไม่อยากจากเธอไปเลย! ฉันตัดใจจากเธอไม่ลง อยากเจอเธอทุกวัน ต่อให้ได้แค่มองหน้าเธอสักครั้งก็ยังดี!”
“อาสะใภ้จอมซื่อบื้อของฉัน!”
เฉินหยางโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ ก่อนจะกัดติ่งหูเบา ๆ
“เธอมาบ้านฉันก็ได้นี่ ตอนนี้บ้านฉันกำลังสร้างอยู่ไม่ใช่เหรอ? บ้านหลังใหญ่ตั้งสองหลัง ต้องใช้คนทำงานเยอะมาก
ถ้าคนในหมู่บ้านหรือญาติทางบ้านสามีถาม เธอก็บอกว่ามาช่วยงานที่บ้านฉัน ฉันจะให้ค่าแรงวันละ 200 หยวน แถมข้าวให้ด้วย!”
“เสี่ยวหยาง ฉันไปบ้านเธอตอนกลางวันแบบนี้ได้จริงเหรอ? เมียทั้งสองคนของเธอจะ...?”
“ไม่ต้องห่วง!”
เฉินหยางตัดบทเธอ “เธอรู้จักเหมยจื่ออยู่แล้ว ส่วนพี่ถิงถิงก็เป็นคนดี พอเธอไปถึง พวกเธอต้องต้อนรับแน่!”
“ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้าเธอมาบ้านฉันเลย จะไปช่วยที่ไซต์ก่อสร้างบ้านข้าง ๆ ก็ได้ ถ้าว่างฉันก็อยู่ที่ไซต์เหมือนกัน พรุ่งนี้ฉันจะแต่งตั้งเธอเป็นหัวหน้าคุมงาน”
“ฉัน...ไปบ้านเธอได้จริง ๆ เหรอ?”
“ได้สิ ฉันบอกว่าได้ก็ได้! ก่อนออกมา ส่งข้อความหาฉันนะ ฉันจะไปรอที่หน้าประตู!”
เฉินหยางจูบหวังเซียงหลานที่ริมฝีปาก
“ไปกันเถอะเซียงหลาน กลับเข้าเมืองไปซื้อของ!”
เฉินหยางกำลังจะพาหวังเซียงหลานออกจากริมแม่น้ำ ก็เห็นฝุ่นคลุ้งอยู่ไกล ๆ รถจักรยานยนต์หลายสิบคันพุ่งเข้ามา ตามมาด้วยรถตู้หลายคัน
เสียงเบรกดังแสบแก้วหู รถแต่ละคันจอดเรียงกันบนทางแคบตรงหน้าเฉินหยางกับหวังเซียงหลาน
คนกว่าร้อยคนถือท่อเหล็ก มีดพร้า และกระบองไม้ เบียดกันมืดฟ้ามัวดิน ล้อมเฉินหยางกับหวังเซียงหลานไว้จนไม่มีช่องให้หนี
ร่างหวังเซียงหลานเกร็งขึ้น มือที่เกาะแขนเฉินหยางสั่นด้วยความกลัว เธอถอยไปหลบอยู่ด้านหลังเขาโดยไม่รู้ตัว