หลังออกจากบ้านซูเม่ยเอ๋อร์ เฉินหยางขี่มอเตอร์ไซค์นำหน้า ส่วนซูเม่ยเอ๋อร์ขับรถตามหลัง
ทั้งสองกลับมาถึงหมู่บ้านตระกูลเฉินอย่างรวดเร็ว
“กลับมาแล้วเหรอ?”
พอเห็นเฉินหยางกับซูเม่ยเอ๋อร์กลับมา จ้าวถิงถิงก็ยิ้มเดินเข้าไปหา มองเฉินหยางก่อนแล้วจึงมองซูเม่ยเอ๋อร์ “เม่ยเอ๋อร์ ทางบ้านไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม?”
“ไม่มีอะไรแล้วค่ะ พี่ถิงถิง”
ซูเม่ยเอ๋อร์คล้องแขนเธอไว้ “เป็นปัญหาเล็กน้อย พอเสี่ยวหยางไปถึงก็จัดการเรียบร้อยแล้ว”
หลี่เหมยเดินเข้ามาสมทบ พลางมองซูเม่ยเอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฟังเธอพูดสบาย ๆ แบบนี้ คงไม่ใช่ปัญหาเล็กน้อยหรอกมั้ง? เมื่อวานตอนบ่ายฟังจากน้ำเสียงที่เธอโทรศัพท์มา ร้อนใจแทบแย่เลยนี่”
ซูเม่ยเอ๋อร์ชูกำปั้นขึ้นแกว่ง “พี่เหมยจื่อ ไม่มีอะไรจริง ๆ จัดการหมดแล้ว ก็แค่พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไม่กี่คน ถูกฉันกับเสี่ยวหยางจัดการไปแล้ว”
หวังเซียงหลานยืนมองทุกคนอยู่ข้าง ๆ ดวงตายิ้มแย้ม แต่ไม่ได้เบียดเข้ามา
เฉินหยางเดินไปหา แล้วยื่นมือโอบเอวเธอเบา ๆ “เซียงหลาน ช่วงนี้เธอลำบากมากจริง ๆ!”
เพราะจ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยตั้งครรภ์ งานบ้านทั้งหมดหวังเซียงหลานจึงแย่งกันทำ ส่วนงานทำกับข้าวก็รับหน้าที่กับคุณลุงไว้ทั้งหมด
หวังเซียงหลานส่ายหน้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข “ไม่ลำบากหรอกค่ะ เป็นแค่งานบ้านง่าย ๆ ใช้เวลาไม่นานเลย”
จ้าวถิงถิงมองทุกคนแล้วยิ้ม “เอาละ อย่ามัวยืนคุยกันอยู่เลย อยู่บ้านตัวเองแท้ ๆ ทำเหมือนเป็นแขกไปได้”
“ค่ะ!”
ซูเม่ยเอ๋อร์ตอบรับ แล้วหันหลังขึ้นไปห้องชั้นสอง
หลี่เหมยมองแผ่นหลังที่วิ่งขึ้นไป ก่อนยิ้มบอกจ้าวถิงถิง “พี่ถิงถิง สังเกตไหมว่าช่วงนี้เม่ยเอ๋อร์ดูสวยขึ้นกว่าเดิมอีก”
จ้าวถิงถิงเหลือบมองเฉินหยาง “อยู่กับเสี่ยวหยาง จะไม่สวยขึ้นได้ยังไง? ดูสิ ผิวพวกเราหลายคนก็ดีขึ้น แถมดูอ่อนเยาว์ลงตั้งเยอะ”
หวังเซียงหลานพูดเสียงเบาจากข้าง ๆ “จริงด้วยค่ะ ผิวฉันก็ขาวขึ้นกว่าแต่ก่อน แถมยังดูเปล่งประกายด้วย”