เฉินหยางเพียงขยับความคิด หยดน้ำทิพย์ก็ลอยออกจากหยกพกเข้าปาก ตอนนี้ไม่มีอะไรใส่ เขาจึงกินเข้าไปตรง ๆ เพื่อเพิ่มพูนพลัง
ยิ่งพลังแข็งแกร่งขึ้นเท่าไร พลังงานที่ต้องใช้ในการทะลวงขั้นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น น้ำทิพย์เพียงหยดเดียวไม่อาจช่วยให้ทะลวงขั้นได้อีกแล้ว แต่ก็ทำให้ปราณแท้ในร่างของเฉินหยางควบแน่นขึ้นมาก
“พรุ่งนี้เช้าค่อยดูอีกทีว่ามีน้ำทิพย์หรือเปล่า” เขาคิดในใจ ก่อนเดินกลับเข้าห้องนอน
เมื่อล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ซูเม่ยเอ๋อร์ที่กำลังหลับใหลก็กลิ้งเข้ามาซุกในอ้อมแขนโดยอัตโนมัติ เฉินหยางกอดเธอไว้ แต่กลับนอนไม่หลับเสียที
เขาลอบเรียกหยกพกออกมาอีกครั้งด้วยจิตหยั่งรู้ แล้ว “มอง” ร่องเว้าบนหยกอย่างละเอียด ในการรับรู้ของจิตสำนึก ลึกลงไปในร่องเว้านั้นดูเหมือนมีจุดแสงสีขาวน้ำนมเล็กจิ๋ว ซึ่งแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่ากำลังรวมตัวกันอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า นับตั้งแต่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักยุทธ์ชั้นหนึ่ง เขายังไม่เคยลองสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของหยกพกชิ้นนี้อย่างจริงจังเลย
ถ้าหยกพกชิ้นนี้เป็นอย่างที่เขาคาดไว้จริง ๆ ว่าเมื่อพลังของเขาทะลวงขั้นก็จะผลิตน้ำทิพย์เพิ่มขึ้นอีกหยด เช่นนั้นหลายวันที่ผ่านมาเขาไม่ได้เอามันออกมาทันเวลา เท่ากับสูญเสียน้ำทิพย์ไปหลายหยดไม่ใช่หรือ?
เฉินหยางหลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปยังฝ่ามือเพื่อสัมผัสความเคลื่อนไหวเล็กน้อยของหยกพก ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
จริงด้วย! ภายในหยกพกกำลังควบแน่นน้ำทิพย์หยดใหม่ด้วยความเร็วที่เชื่องช้ามาก แต่มีอยู่จริง!
ความเร็วในการควบแน่นช้าจนแทบไม่อาจสัมผัสได้ แต่ตอนนี้ขอบเขตพลังของเขาสูงขึ้น การรับรู้จึงเฉียบคมกว่าเดิมมาก ในที่สุดก็จับจังหวะ “การเติบโต” อันแผ่วเบานั้นได้อย่างชัดเจน
เมื่อก่อนหยกพกผลิตน้ำทิพย์ได้วันละหยด ตอนนี้รอบการผลิตดูเหมือนจะสั้นลงหรือ?
ไม่สิ ไม่ใช่รอบการผลิตสั้นลง หลังจากสัมผัสอย่างละเอียด เฉินหยางก็ยืนยันได้ว่าเป็น “กำลังการผลิต” ของหยกพกที่เพิ่มขึ้นต่างหาก!
คำนวณจากความเร็วนี้ น่าจะควบแน่นน้ำทิพย์ได้เต็มหยดประมาณวันละสองหยด!
วันละสองหยด!