“เสี่ยวหยาง ที่ดินผืนนี้จะสร้างบ้านพักตากอากาศ คุณวางแผนไว้คร่าว ๆ หรือยัง?”
ระหว่างทางไปตัวอำเภอ จ้าวถิงถิงนั่งอยู่เบาะข้างคนขับแล้วถามเสียงเบา
เฉินหยางมองถนนเบื้องหน้าและทิวทัศน์ท้องทุ่งสองข้างทาง มุมปากเผยรอยยิ้ม
“วางแผนไว้แล้ว ผมจะสร้างบ้านพักตากอากาศสามชั้นสองหลัง แต่ละหลังใช้พื้นที่ 300 ผิง รวมแล้วมีประมาณ 30 ห้อง ส่วนพื้นที่อีกประมาณ 6,000 ตารางเมตรจะล้อมรั้ว ทำเป็นสวนขนาดใหญ่
ปลูกดอกไม้ที่คุณชอบ แล้วทำบ่อปลาเล็ก ๆ เนินหินจำลอง กับสนามเด็กเล่นด้วย”
เฉินหยางยื่นมือข้างหนึ่งไปกุมมือจ้าวถิงถิง
“พี่ถิงถิง ทำธุรกิจมาหลายปี เดินทางไปทั่ว เห็นอะไรมามาก หนังสือก็อ่านมาไม่น้อย ถึงตอนนั้นเราจ้างนักออกแบบให้จัดการตามความชอบของพี่ พี่คอยดูภาพรวมทั้งหมดก็พอ!”
จ้าวถิงถิงมองใบหน้าด้านข้างของเฉินหยาง แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความสุข
“ได้เลย! ถึงตอนนั้นฉันจะออกแบบให้สวยที่สุด ครอบครัวเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข! ช่วงสองสามเดือนนี้ฉันคงสนองความต้องการด้านนั้นของคุณไม่ได้ แต่คุณก็ต้องดูแลร่างกายของเหมยจื่อให้ดี อย่ามัวแต่คิดถึงความสุขของตัวเอง พยายามทำให้เหมยจื่อตั้งครรภ์เร็ว ๆ ด้วยล่ะ!”
“ผมจะทำครับ คุณกับเหมยจื่อต่างก็เป็นคนสำคัญที่สุดของผม ต่อให้วันหน้า...”
เฉินหยางเกือบหลุดปากพูดออกไปว่าเขายังมีผู้หญิงอีกสองคน โดยเฉพาะน้าสะใภ้หวังหลานเซียง ตอนนี้นางอยู่บ้านคนโง่ ชีวิตแทบไม่ต่างจากการตกนรกทั้งเป็น!
“ต่อให้ยังไง? คุณยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกใช่ไหม?” จ้าวถิงถิงอ่อนไหวกับเรื่องนี้มาก จึงค้อนเฉินหยาง
“เสี่ยวหยาง ที่จริงคุณจะมีผู้หญิงคนอื่นก็ไม่เป็นไรนะ ถ้าเหมาะสมก็พากลับบ้าน อย่าคบซ้อนแล้วทิ้งขว้าง ผู้หญิงอย่างพวกเราต่างก็อยากได้ผู้ชายดี ๆ พี่ไม่แย่งหรอก พี่ช่วยดูแลบ้านให้คุณเอง อีกอย่างด้วยสภาพร่างกายของคุณตอนนี้ ฉันกับเหมยจื่อรับมือไม่ไหวจริง ๆ มีพี่น้องเพิ่มอีกสักสองสามคนก็ดี จะได้ไม่ต้องให้คุณกินในชามแล้วมองในหม้อ!”