หลังมื้อเย็น เฉินหยางบอกลุงใหญ่กับหญิงสาวทั้งสองว่าจะออกไปเดินเล่น จากนั้นก็ตรงไปบ้านผู้ใหญ่บ้านทันที
“อาหมิงหัว”
เฉินหยางทักทายพลางยัดบุหรี่หนึ่งคอตใส่มือผู้ใหญ่บ้าน นี่เป็นบุหรี่ที่เขาแวะซื้อจากร้านขายของชำในหมู่บ้านตอนผ่านมา
“หยางจื่อ ทำแบบนี้ทำไม? เธอมาเยี่ยมบ้านฉัน ฉันก็ต้อนรับอยู่แล้ว จะเอาบุหรี่มาให้ฉันทำไมกันล่ะ? นี่...”
เฉินหมิงหัว ผู้ใหญ่บ้านวัยห้าสิบกว่า เป็นคนรุ่นเดียวกับลุงใหญ่ของเฉินหยาง เขาปฏิเสธไม่ยอมรับบุหรี่จากเฉินหยาง
“อาหมิงหัว รับไว้เถอะครับ! ผมมีเรื่องอยากปรึกษาอา พอดีคิดว่าอาสูบบุหรี่ ก็เลยเอามาฝากคอตหนึ่ง ไม่ได้ราคาแพงอะไร ถือว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผู้น้อยที่มีต่อผู้ใหญ่ครับ!”
เฉินหมิงหัวปฏิเสธไม่ไหว จึงจำใจรับไว้ แล้วรินน้ำให้เขาหนึ่งแก้ว
“หยางจื่อ มาหาฉันมีธุระอะไร? ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันช่วยได้ก็บอกมาได้เลย!”
เฉินหมิงหัวหยิบเก้าอี้อีกตัวมาวางไว้ใต้พัดลมเพดานในห้องโถง
“อาหมิงหัว ผมมีเรื่องอยากปรึกษาครับ!” เฉินหยางยื่นแก้วน้ำเปล่าในมือให้ผู้ใหญ่บ้าน
“ผมสนใจที่ดินข้างบ้านผม ที่ตรงนั้นมีแต่กองหินกับพุ่มไม้รก ๆ ยังไงก็ปลูกอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ผมอยากซื้อไว้สร้างบ้านครับ”
เฉินหมิงหัวชะงักไป “ที่ตรงนั้นหรือ? มีตั้งสิบกว่าหมู่ จะซื้อเยอะขนาดนั้นไปสร้างบ้านเลยหรือ?”
“ตอนนี้คนในบ้านมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ถิงถิงก็ท้องแล้ว พอลูกคลอดออกมาก็คงอยู่กันไม่พอ ผมเลยอยากสร้างบ้านหลังใหญ่หน่อย มีลานกว้าง ๆ ด้วยครับ”
“จะสร้างบ้าน...” ผู้ใหญ่บ้านจิบชา “ที่ตรงนั้นเป็นที่ดินของหมู่บ้าน เป็นที่ดินส่วนรวม ถ้าจะซื้อ ต้องให้ชาวบ้านเห็นชอบก่อน”
“ผมทราบครับ”
เฉินหยางยิ้มแล้วพูดต่อ “ผมให้หมู่ละหนึ่งแสนหยวน ที่สิบหมู่ก็หนึ่งล้านหยวน เงินนี้เป็นของหมู่บ้าน ส่วนจะแบ่งกันอย่างไรก็ให้พวกอาตัดสินใจกันเอง อีกอย่าง ถนนในหมู่บ้านก็เก่าและเป็นหลุมเป็นบ่อ ผมจะออกเงินปรับปรุงให้ด้วยครับ”
มือผู้ใหญ่บ้านสั่นวูบ หนึ่งแสนหยวนต่อหมู่ แถมยังจะซ่อมถนนให้อีก?
เขาจ้องเฉินหยาง