พนักงานต้อนรับของโรงแรมเป็นหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ สองคน
เมื่อเห็นพ่อลูกโจวคุนเจ๋อ คนหนึ่งก็เอ่ยถามว่า “สวัสดีค่ะ มาติดต่อขอเปิดห้องพักหรือคะ?”
“พวกเรามาหาคน ชายหนุ่มคนหนึ่งกับหญิงสาวสวยอีกสองคน ผู้ชายแซ่เฉิน” โจวคุนเจ๋อตอบ
“อ๋อ คุณเฉินนี่เอง! เขาบอกฉันไว้ตั้งแต่ตอนเที่ยงว่า ถ้ามีใครมาหา ให้ถามชื่อก่อนแล้วโทร.ไปบอกเขาค่ะ”
“ผมแซ่โจว ชื่อโจวคุนเจ๋อ นี่ลูกชายผม โจวฮ่าว เมื่อวานตอนเที่ยงเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยที่ห้องอาหารของโรงแรม พอบอกแบบนี้เขาก็จะรู้ว่าพวกเราเป็นใคร”
พนักงานต้อนรับโทร.ไปยังห้องพักของเฉินหยางกับผู้หญิงทั้งสอง แล้วพูดอยู่สองสามประโยค
หลังวางสาย เธอก็บอกว่า “คุณเฉินอยู่ห้อง 1808 ค่ะ เชิญขึ้นไปหาเองได้เลย”
โจวคุนเจ๋อพยักหน้า แล้วพาลูกชายเข้าไปในลิฟต์
ในลิฟต์ โจวคุนเจ๋อจ้องลูกชายเขม็ง “เดี๋ยวก็ลงไปคุกเข่าโขกหัวซะ อย่าพูดจาไร้สาระ ถ้าอยากกลับมาเป็นผู้ชายปกติก็ทำตามที่พ่อบอก!”
ประตูห้อง 1808 ปิดไม่สนิท แง้มค้างไว้
โจวคุนเจ๋อยื่นมือเคาะประตูสองสามครั้ง
“เข้ามา” เสียงเฉินหยางดังมาจากด้านใน
โจวคุนเจ๋อพาลูกชายผลักประตูเข้าไป เฉินหยางนั่งอยู่บนโซฟา โดยมีจ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยนั่งอยู่ข้างกายทั้งสองฝั่ง
เมื่อหญิงสาวทั้งสองเห็นคุณชายโจว สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
โจวคุนเจ๋อรีบเดินเข้าไป ประสานมือคารวะเฉินหยาง “คุณเฉิน ผมโจวคุนเจ๋อ นี่โจวฮ่าว ลูกชายไม่ได้เรื่องของผม วันนี้ผมมารบกวนถึงที่ ก็เพื่อมาขอขมาโดยเฉพาะครับ”
โจวคุนเจ๋อวางท่าต่ำมาก ถึงขั้นนอบน้อมจนแทบหมอบคลาน
เฉินหยางไม่ได้ลุกขึ้น เขาเอนหลังพิงโซฟา มองโจวคุนเจ๋อกับลูกชาย “มาขอขมา?”