ยามเช้าตรู่ หมู่บ้านตระกูลเฉินถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ เสียงไก่ขันและสุนัขเห่าดังจากหัวหมู่บ้านไปถึงท้ายหมู่บ้าน ปลุกชาวบ้านที่ยังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาบางส่วน
ฟ้าเพิ่งสาง เฉินหยางก็ตื่นแล้ว เขามองจ้าวถิงถิงที่ยังหลับสนิทอยู่ข้างกาย ก่อนจะจูบหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียง
จ้าวถิงถิงตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ทั้งสองจึงทำอะไรเกินเลยไม่ได้ เฉินหยางใช้เวลาครึ่งคืนแรกอยู่เป็นเพื่อนหลี่เหมย แล้วค่อยไปอยู่เป็นเพื่อนจ้าวถิงถิงในช่วงครึ่งคืนหลัง
……
ภายในลานบ้าน เฉินหยางค่อย ๆ ยืดเส้นยืดสาย ขยับกล้ามเนื้อและกระดูก
จากนั้นก็ฝึก «หมัดยืนยาวห้าธาตุ»
ไม่นานลุงใหญ่กับหลี่เหมยก็ตื่นขึ้น ลุงใหญ่แบกจอบออกจากบ้าน บอกว่าจะไปดูแปลงผัก
หลี่เหมยกำลังต้มน้ำและจัดเตาไฟ เตรียมอาหารเช้าให้ทุกคนในบ้าน
ต่อมา หวังเซียงหลานก็แวะมาด้วย
ช่วงนี้เธอมาที่นี่ตั้งแต่ฟ้าสางทุกวัน ส่วนตอนเย็นค่อยกลับไปบ้านสามี
หวังเซียงหลานกับหลี่เหมยดูแลบ้านของเฉินหยางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตั้งแต่ซักผ้า ทำอาหาร ไปจนถึงทำความสะอาด ไม่เคยบ่นสักคำ ทั้งยังอ่อนโยนและขยันขันแข็ง จนกลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ในบ้านของเฉินหยางไปแล้ว
เฉินหยางกำลังออกหมัดอย่างช้า ๆ พลันได้ยินเสียงคลื่นไส้พะอืดพะอมดังมาจากด้านหลัง
เขาหันกลับไปมอง—
เห็นหลี่เหมยยืนอยู่ข้างบ่อน้ำโยก มือหนึ่งถือแก้วกับแปรงสีฟัน อีกมือยันแท่นบ่อเอาไว้
มุมปากของเธอยังมีฟองยาสีฟันที่เช็ดออกไม่หมดติดอยู่ สีหน้าดูเหมือนอยากอาเจียนแต่ก็อาเจียนไม่ออก ทรมานไม่น้อย
หลี่เหมยเองก็ดูงุนงง ใบหน้าเจือแววสับสน ทั้งยังมีความตื่นตระหนกกับความคาดหวังบางอย่างที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่กล้าเชื่อ
เมื่อเดือนครึ่งก่อน หลังยืนยันว่าจ้าวถิงถิงตั้งครรภ์ เธอก็มีอาการเหมือนกับหลี่เหมยในตอนนี้ทุกประการ