ซูเม่ยเอ๋อร์เบ้ปาก «นายเก่งมากหรือไง? ถ้าต้องสู้กับคนธรรมดา นายสู้ได้ 100 คนไหม?»
«ร้อยคนเหรอ? จะมีใครเก่งขนาดนั้นได้ยังไง แม้แต่ครูฝึกใหญ่ของหน่วยเรายังไม่กล้าพูดแบบนี้เลย สู้สิบกว่าหรือยี่สิบคนยังพอว่า»
ซูฮ่าวลุกขึ้นยืน «พี่ อย่าเห็นว่าตอนนี้ผมเป็นแบบนี้นะ ในกองทัพผมขึ้นชื่อว่าเป็นคนต่อสู้เก่งเลย»
ซูเม่ยเอ๋อร์ส่งสายตาให้ซูฮ่าว ก่อนหมุนตัวเดินเข้าไปในลานบ้าน
ซูฮ่าวเดินตามออกไป ไม่รู้ว่าพี่สาวคิดจะทำอะไร
«มา ให้พี่ดูหน่อยว่านายเก่งแค่ไหน» ซูเม่ยเอ๋อร์กวักนิ้วเรียกเขา
ซูฮ่าวชะงัก «พี่? พี่จะสู้กับผมเหรอ? พี่ผอมบางขนาดนี้ จะมีวรยุทธ์ได้ยังไง?»
«ทำไม ไม่กล้าเหรอ?»
ซูฮ่าวหัวเราะ «พี่ ผมกลัวจะยั้งแรงไม่ทันแล้วทำพี่เจ็บ พ่อกับแม่คงด่าผมตายแน่»
ซูเม่ยเอ๋อร์ยิ้มตาม «ฝีมือนายยังทำให้พี่เจ็บไม่ได้หรอก มาเลย ใช้แรงทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวแพ้แบบหมดท่า!»
ซูฮ่าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตั้งท่าลวก ๆ เขาฝึกในกองทัพมาปีกว่า จึงคิดว่าตัวเองมีฝีมือไม่เลว
พี่สาวเป็นผู้หญิง เขากลัวต่อยหมัดเดียวแล้วจะทำเธอกระเด็น
«พี่ งั้นผมลงมือแล้วนะ»
เขาชกออกไปเบา ๆ โดยแทบไม่ได้ออกแรงเลย
«กล้าดูถูกพี่สาวตัวเองเหรอ? วันนี้พี่จะสั่งสอนนายให้รู้ว่าอย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก!»
ซูเม่ยเอ๋อร์เอียงตัวหลบ แล้วเกี่ยวขาเขาเบา ๆ
ซูฮ่าวถลันไปข้างหน้า «เพียะ» เขาล้มลงกับพื้น
เขาลุกขึ้นมาเบิกตากว้าง «พี่ พี่มีวรยุทธ์ด้วยเหรอ?»
«ไอ้เด็กบ้า มาอีก!»
คราวนี้ซูฮ่าวไม่กล้าดูแคลนซูเม่ยเอ๋อร์อีก เขาพุ่งเข้าไปชกติดกันสามหมัด