ทันทีที่เห็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดินเข้าไป เซียวเฉิงเหอก็ขาอ่อน ทรุดลงนั่งกับพื้น
จบเห่แล้ว!
ทุกอย่างที่เขาวางแผนไว้พังหมดแล้ว
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลแผนกผู้ป่วยนอกก็ถอดหน้ากากอนามัยอย่างเหนื่อยล้า ก่อนเดินออกมาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มและแจ้งข่าวดีว่า
“ยินดีด้วย คุณได้ลูกสาวหนึ่งคน
ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี”
“คุณหมอวินิจฉัยผิดหรือเปล่าครับ พี่สาวผมไม่ได้ตั้งครรภ์ลูกแฝดเหรอ?”
เจียงหลินถามขึ้นมาได้อย่างพอเหมาะพอดี
“ญาติครับ ในท้องพี่สาวคุณมีเด็กแค่คนเดียว เป็นเด็กผู้หญิงครับ”
รองผู้อำนวยการเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วน ตอนที่ตรวจพบว่ามีเด็กเพียงคนเดียว เขาถึงกับถลึงตาใส่หัวหน้าแพทย์หลีอย่างแรง
หัวหน้าแผนกสูติกรรมจะทำผิดพลาดขั้นพื้นฐานขนาดนี้ได้อย่างไร นี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดธรรมดาแล้ว
นี่มันแทบจะเป็นการเอาชีวิตคนมาเล่นชัด ๆ
ที่สำคัญกว่านั้น ตอนที่เข้าไปตรวจ เขาพบว่าคุณแม่มีสุขภาพแข็งแรงมาก ทารกก็อยู่ในท่าปกติ แถมปากมดลูกเปิดครบสิบเซนติเมตรแล้วบนเตียงคลอดในห้องคลอด
หัวเด็กใกล้จะโผล่ออกมาอยู่แล้ว แต่กลับยังจะให้ผ่าคลอดอีก
เขาไม่รู้ว่าหัวหน้าแพทย์หลีคิดจะทำอะไร แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็ชี้ชัดว่าหัวหน้าแพทย์หลีละเลยหน้าที่และจรรยาบรรณของแพทย์อย่างร้ายแรง
“รองผู้อำนวยการครับ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมตั้งแต่พี่สาวผมไปฝากครรภ์ ถึงได้บอกมาตลอดว่าเป็นลูกแฝดครับ?
หัวหน้าแพทย์หลีคนนั้นบอกพี่สาวผมมาตั้งแต่ต้นจนจบว่าเด็กทั้งสองคนแข็งแรงดี แถมยังฟังเสียงหัวใจเด็กได้ด้วย”