“พี่ ผมไม่ไหวแล้ว ต้องหาอะไรกินสักหน่อย”
เจียงหลินรู้ดีว่าพี่สาวคนที่สองประหยัดจนเคยชิน จะให้ใช้เงินมือเติบเหมือนเขาคงเป็นไปไม่ได้ มีแต่ต้องอ้างชื่อเขา พี่สาวถึงจะปฏิเสธไม่ลง
เจียงซิวลี่มองใบหน้าซีดเผือดของน้องชาย ก็รู้ว่าน้องชายถูกเลี้ยงดูมาอย่างเอาอกเอาใจในบ้าน ไม่เคยต้องลำบากแบบนี้มาก่อน
เห็นแล้วก็ปวดใจแทบแย่
“ได้ งั้นพวกเรากินอะไรก่อนแล้วค่อยไป”
ทั้งสามเดินไปถึงร้านอาหารเล็ก ๆ ริมถนน
ยังไม่ทันเดินเข้าร้าน เจียงหลินก็ได้ยินเสียงดุดันกำลังตะโกนอยู่
“นังเมียตัวดี ลูกเพิ่งคลอดได้เดือนเดียว แกก็หนีไปแล้วเหรอ”
“ในที่สุดคราวนี้ฉันก็จับแกได้ แม่อะไรใจร้ายขนาดนี้!”
เสียงดังเพียะสนั่นขึ้น เจียงหลินหันกลับไปทันที คำพูดแบบนี้ฟังดูคุ้น ๆ เหมือนคำพูดที่พวกเขาใช้หลอกคนเพื่อความรู้เรื่องแก๊งค้ามนุษย์เมื่อหลายปีก่อน
เขาเห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำข้อมือหญิงสาวไว้แน่นอยู่ตรงปากตรอกข้าง ๆ
ข้าง ๆ กันมีหญิงชราคนหนึ่งอุ้มทารกอยู่
มีคนเดินผ่านไปมาสองสามคนกำลังมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หญิงสาวถูกตบเข้าอย่างจัง แก้มซีกหนึ่งบวมขึ้นมาในพริบตา
ขณะเดียวกัน หญิงสาวก็มองชายตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง ใครเป็นเมียคุณ ฉันไม่รู้จักคุณสักหน่อย”
หญิงชราที่อุ้มเด็กอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบพุ่งเข้าไป คว้ามืออีกข้างของหญิงสาวไว้