พ่อเจียงกับแม่เจียงกำลังง่วนอยู่ในลานบ้าน เมื่อวานลูกชายไม่กลับมา สองสามีภรรยาสูงวัยจึงอดกังวลไม่ได้
เด็กคนนี้คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ?
เจียงจื้อหย่วนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นคนสามคนเดินเข้ามา
ตอนแรกเขาชะงักไป นี่ไม่ใช่ลูกเขยคนรองกับลูกสาวคนรองของตัวเองหรอกหรือ?
แต่พอเห็นลูกชายของตัวเอง เขาก็เข้าใจทันที คงจะพาลูกเขยคนรองมาช่วยสร้างคอกหมูสินะ
เด็กคนนี้เดี๋ยวนี้มีความคิดเป็นของตัวเองจริง ๆ ดูท่าพ่ออย่างเขาคงควบคุมลูกชายไม่อยู่แล้ว
“มา ๆ กลับมากันแล้วสินะ!
รีบเข้าบ้านเร็ว โอ๊ย จางโหย่วไฉ่ แขนนายเป็นอะไรน่ะ?”
แค่เหลือบมองก็เห็นแขนของจางโหย่วไฉ่ที่พันแผลอยู่แล้ว เพราะมันเห็นชัดเกินไป
พอเข้าไปในบ้านและฟังเรื่องราวจนจบ เจียงจื้อหย่วนก็โกรธจนตบโต๊ะดังปัง
คำด่าที่เกือบหลุดออกมาถูกเขากลืนกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก เพราะเขาผ่านเรื่องราวมามาก จึงรู้ดีว่า
จางโหย่วไฉ่อาจโกรธแม่แท้ ๆ กับน้องชายของตัวเองได้ แต่ถ้าคนนอกพูดไม่ดีถึงญาติของเขาแม้แต่คำเดียว ก็มีแต่จะถูกตำหนิกลับมา
นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
ไม่มีใครก้าวข้ามเรื่องนี้ไปได้
“เฮ้อ ฉันก็ไม่คิดว่าแม่กับน้องชายของนายจะใจร้ายขนาดนี้
เอาเถอะ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว อย่างน้อยแยกบ้านกันเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ดีกับซิ่วลี่และน้องหนูอยู่บ้าง
แล้วทำไมไม่พาน้องหนูกลับมาด้วยล่ะ? เราไม่ได้เจอน้องหนูมานานแล้วนะ”
“พ่อ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ตอนที่ไปหาหมอ พวกเราจะพาน้องหนูไปด้วยไม่ได้หรอกครับ
ถ้าโกหกไปครั้งหนึ่ง ก็ต้องคอยปั้นเรื่องโกหกนั้นต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่หรือครับ”