เจียงหลินปั่นจักรยานมาถึงหน้าบ้านเฉินเจียงซานแล้วตะโกนเรียก
“เจียงซาน ไปกันเถอะ”
เฉินเจียงซานเพิ่งจะโซเซสวมรองเท้าเสร็จ
“ทำไมเพิ่งมาล่ะ? ฉันนอนเลยเวลาตื่นแล้วนะ ปกตินายตื่นเช้าจะตายไม่ใช่หรือไง?”
“นายไม่ไปรับถังเยว่แล้วหรือ?”
ปกติเจียงหลินจะตื่นก่อนเวลา 20 นาที เพื่อไปรับถังเยว่ แถมยังพกอาหารเช้าไปให้เธอด้วย
เพราะอย่างนั้น ทั้งคู่จึงมีเวลาเหลือเฟือระหว่างทาง เฉินเจียงซานเองก็ไม่คิดว่าวันนี้จะสายขนาดนี้
ผลก็คือเขาไม่ทันกินอาหารเช้า แม้แต่ล้างหน้ายังไม่ทัน
เขาบ่นกระปอดกระแปด พลางปีนขึ้นจักรยาน คล้องกระเป๋านักเรียนไว้กับคอ แล้วปั่นตามเจียงหลินไป
“นายไม่จริงใจเลยนะ”
“นายโง่หรือไง? เมื่อวานฉันก็บอกนายแล้วว่าจะตัดขาดกับถังเยว่ นายไม่คิดว่าฉันพูดจริงหรือ?”
เจียงหลินปั่นจักรยานมือเดียว พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาดู ข้างในมีหมั่นโถวสีขาวลูกใหญ่ห่ออยู่
แถวนี้กินแป้งเป็นอาหารหลัก ทุกบ้านจึงนึ่งหมั่นโถวกัน หมั่นโถวลูกนี้ใหญ่พอ ๆ กับชามข้าวใบโต
เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด แม่ผ่าหมั่นโถวตามขวางตรงกลางสองครั้ง แล้วสอดไข่ดาวไว้ในร่องผ่าแต่ละร่อง
ไข่ดาวทอดจนหอมมัน สีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมน่ากิน
กินคู่กับผักดองที่แม่หั่นเป็นเส้น กับน้ำพริกที่ทำเองแล้วก็อร่อยสุด ๆ
“นายเอาจริงเหรอ? ฉันนึกว่าพอตื่นเช้ามานายก็เปลี่ยนใจแล้วเสียอีก”
เฉินเจียงซานแทบไม่อยากเชื่อว่าเจียงหลินคนที่หลงถังเยว่หัวปักหัวปำจะเปลี่ยนใจได้จริง ๆ