“พวกแกสองคนกลับมาเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ต้องการให้เขามารับ”
ถังเยว่ลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห
เธอทนเสียหน้าแบบนี้ไม่ได้
คำพูดที่เจียงหลินเพิ่งพูดออกมาเหยียบย่ำเธอจนจมดิน เธอไม่เคยคิดเลยว่าเจียงหลินจะกล้าพูดกับเธอแบบนี้
เจียงหลินคนที่เคยเชื่อฟังเธอทุกอย่าง สั่งให้ไปทางตะวันออกก็ไม่กล้าไปทางตะวันตก ราวกับหายวับไปในชั่วพริบตา
ถังเยว่ถึงกับสงสัยว่าตัวเองมองธาตุแท้ของเจียงหลินไม่ออกหรือเปล่า
“ถังเยว่ พวกเราทำเพื่อความยุติธรรมแทนเธอนะ”
ทั้งสองคนมองสีหน้าถังเยว่ที่แทบจะกินคนเข้าไปทั้งตัวอย่างกระอักกระอ่วน รู้สึกว่าเธอช่างไม่รู้จักบุญคุณเสียเลย
พวกเขาก็ปกป้องเธออยู่นี่นา
“พอเถอะ ต่อจากนี้ฉันกับเจียงหลินขาดกันเด็ดขาด ไม่ต้องไปอ้อนวอนเขา”
ถังเยว่ตัดสินใจในใจแล้ว ในเมื่อเจียงหลินไม่รู้จักเห็นค่าของเธอ เธอก็จะตัดขาดกับเขาให้สะอาด ต่อให้ไม่มีเจียงหลิน โลกก็ไม่ได้หยุดหมุนเสียหน่อย
เธอจะทำให้เจียงหลินเสียใจ เสียใจจนต้องคุกเข่าขอขมาเธอดี ๆ
เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินคำพูดนี้ เด็กหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ก็เด้งตัวลุกขึ้นทันที
คนคนนี้ชื่ออู่โหย่วฝู่
เขาเป็นลูกคนงานจากตัวเมืองเพียงคนเดียวในห้องเรียนนี้
พ่อแม่ของเขาต่างก็เป็นพนักงานประจำทั้งคู่ เขาจึงมีสถานะโดดเด่นในห้องเรียน เพราะเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ล้วนมีทะเบียนบ้านชนบท
อู่โหย่วฝู่จึงรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นอยู่ไม่น้อย
อู่โหย่วฝู่เป็นคนตัวเตี้ยอ้วน หน้าตาธรรมดา และแน่นอนว่าเขาก็ชอบถังเยว่ คุณหนูคณิตศึกษา