เหล่าเว่ยมองสภาพนิ่ง ๆ ของเจียงหลินแล้วส่ายหัว ไอ้หนุ่มนี่สงสัยจะป่วยหนัก
จะชอบใครสักคนก็ไม่น่าถึงขั้นนี้ มันไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี
ถ้าเป็นลูกตัวเองต้องหักขามันทิ้งแน่
แต่นี่ไม่ใช่หน้าที่เขาที่จะไปอบรมเจียงหลิน ได้แต่รับปิ่นโตจากมืออีกฝ่ายอย่างจนใจ
ในปิ่นโตอัดแน่นไปด้วยกับข้าวคาวเต็มกล่อง แล้วบนฝายังเรียงซาลาเปาไส้หมูลูกใหญ่สุด ๆ อีกแปดลูก
"ทั้งหมดห้าหยวนห้าเจียว"
ทุกคนสูดลมหายใจเฮือก นักเรียนรอบ ๆ ล้วนมาจากหมู่บ้านแถบนี้
ฐานะทางบ้านไม่สู้ดี ต่อให้ดีหน่อยก็ไม่มีทางใจป้ำแบบเจียงหลินเด็ดขาด
นี่มันปี 85 นะ อาหารมื้อหนึ่งห้าหยวนห้าเจียวในปี 85 มันชวนอึ้งสุด ๆ
เจียงหลินถือปิ่นโตหมุนตัวเดินจากไป
ถังเยว่ยื่นมือมาด้วยสีหน้าหยิ่งยะโส
"เจียงหลิน ซาลาเปาที่นายซื้อมาฉันไม่กิน"
ทุกครั้งแค่พูดแบบนี้ เจียงหลินก็จะรีบยื่นซาลาเปาให้นาง
ใครจะรู้ว่าแทนที่จะเป็นอย่างที่คิดว่าเจียงหลินจะยัดปิ่นโตที่ใส่ซาลาเปาใส่มือนางอย่างราบรื่น กลับกลายเป็นเจียงหลินใช้ตัวกระแทกกระเด็นมือข้างนั้น
"เธอคิดมากไป ข้าเองก็ไม่ได้กะให้เธอกินอยู่แล้ว"
เจียงหลินงับซาลาเปาหมูคำใหญ่เบ้อเริ่ม รสเนื้อเต็มปากเต็มคำ ในยุคนี้น่ะทำซาลาเปาหมูใช้วัตถุดิบจริงแน่นอน
โดยเฉพาะของเหล่าเว่ย นับเป็นยอดฝีมือ หลังจากออกจากหมู่บ้านมาหลายปีเขาก็ไม่เคยกินซาลาเปารสแบบนี้ที่ไหนอีกเลย
ตอนนั้นเขามันสมองไปด้วยขี้เลื่อย ซื้อซาลาเปาทีไรก็ยกให้ถังเยว่กินหมดทุกครั้ง
ยังไม่ได้เห็นหน้าดี ๆ ของถังเยว่อีก
ตอนนี้แทนจะเอาซาลาเปายัดให้หมากิน สู้เอามาใส่ท้องให้อิ่มยังดีกว่า
ถังเยว่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนพังทลายในพริบตา
"เจียงหลินนายหมายความว่าไง?"
"หมายความว่าไง? ก็หมายความตามที่เธอต้องการไง เธอมันสูงส่ง ภูมิใจในตัวเอง
ข้าเลยจะไม่ใช้เงินฟาดหัวเธอ ค่าข้าวของเธอเธอก็จ่ายเองสิ อยากกินซาลาเปาก็ควักเงินซื้อเอง
จากนี้ไปข้าเจียงหลินไม่ปรนนิบัติแล้ว"
เจียงหลินเดินชนถังเยว่ พร้อมหอบปิ่นโตกลับมาที่ห้องเรียนด้วยสีหน้ายิ้มแป้น
นั่งที่โต๊ะตัวเองแล้วจัดการเขมือบไม่ยั้ง
ในวัยนี้ร่างกายกำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต ทุกเดือนเขากลับเอาเงินค่ากินไปให้ถังเยว่ใช้
ทั้งที่พ่อแม่ให้ค่ากินมาไม่น้อยเลยแท้ ๆ แต่เขาก็ยังผอมกะหร่อง
ก็แหงล่ะ เลี้ยงคนตั้งสองคน
คราวนี้ให้ถังเยว่นั่นไปตายซะ เขาจะกินให้อิ่มหนำ
ชาติก่อนเพราะตอนโตมักหิวท้องกิ่ว เลยสูงแค่เมตรเจ็ดสิบแปด
ชาตินี้กินดีอยู่ดี น่าจะสูงได้ถึงเมตรแปดสิบสักวัน
เพื่อนซี้ของเขาถือปิ่นโตวางลงข้างตัวอย่างแรงดังโครม แล้วทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้อย่างผึ่งผาย จ้องมองเจียงหลินเขม็ง
"เจียงหลิน วันนี้นายเป็นไข้รึไง?"
"ไม่กินข้าวมาจ้องข้าทำไม? ข้ากินแทนข้าวไม่ได้นะ"
เจียงหลินเห็นเพื่อนซี้แล้วก็ใจเต้นแรงเช่นกัน เฉินเจียงซานเป็นพี่น้องของตน แม้ตอนหลังเขาจะตกอับ แต่พี่น้องคนนี้ก็ยังคิดจะดึงเขาขึ้นมา
กลับกัน ตัวเขากลับเชื่อคำพูดของถังเยว่ทุกครั้งจนมีเรื่องบาดหมางกับเพื่อนตัวเอง
สุดท้ายพอถูกถอดท่อช่วยหายใจ กลายเป็นวิญญาณล่องลอยบนฟ้า ถึงได้รู้ว่าเป็นเฉินเจียงซานที่เก็บศพให้
แล้วก็เฉินเจียงซานอีกที่ต่อมาติดต่อพี่น้องอีกสองสามคนร่วมมือกันโค่นบริษัทของถังเยว่กับชู้รัก จนนับว่าล้างแค้นให้เขาได้
"ข้าต้องจ้องนายอยู่แล้วน่ะสิ นี่นายเปลี่ยนไส้ในหรือเปลี่ยนคน? ตาสว่างขึ้นมาตอนไหนวะ?"
วันนี้การกระทำของเจียงหลินทำเอาทุกคนรอบข้างอึ้งไปหมด ถังเยว่ถูกประจานต่อหน้าคนเป็นครั้งแรก
เฉินเจียงซานเพิ่งดูสะใจเมื่อกี้ แต่พอสะใจแล้วก็นึกว่าเพื่อนรักคนนี้ปกติเชื่อฟังผู้หญิงคนนั้นทุกอย่าง ยอมให้สารพัด
หรือคราวนี้จะทะเลาะกัน? เกรงว่าเดี๋ยวอาละวาดแป๊บเดียว อีกเดี๋ยวก็ถูกผู้หญิงนั่นจับตัวได้อีก
งั้นเขาก็เสียหล่อแย่เลยสิ
"ก็เมื่อกี้ตาสว่างเอง ตื่นจากฝันยาว
ข้าเจียงหลินยังไงก็ยังเป็นลูกผู้ชาย จะมาทนน้อยใจแบบนี้ทำไม? เขาไม่เห็นค่าข้าก็หาคนใหม่สิ ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น"
"ถังเยว่นั่นก็แค่สวยกว่าชาวบ้านนิดหน่อย ข้างนอกน่ะสาวสวยมีถมไป ไม่มีนางแล้วข้าเจียงหลินจะตายหรือไง?"
"ตอนนี้พ่อข้าแค่อยากตั้งใจเรียน สอบเข้ามหาลัยให้ได้ ให้พ่อข้าได้หน้า"
"จริงดิ คราวนี้นายตัดใจจริงอ่ะ?"
"จริง ข้าจะโกหกแกทำไม? ตัดขาดให้หมด พ่อข้าตอนนี้อยากตั้งใจเรียน"
"นายหลอกข้ามากี่รอบแล้ว? ไม่รู้มั้งว่าเมื่อกี้ตอนนายเดินออกมา ไอ้พวกปากมากนั่นมันพนันกันว่านายทนได้ไม่เกินสองวันก็ต้องหอบดอกไม้ขอโทษถังเยว่
ข้าด่าพวกมันไปยกใหญ่ แต่ในใจก็กลั๊วกลัว นายนี่ก็เหมือนที่พวกมันว่าจริง ๆ เจอถังเยว่เมื่อไหร่ไม่รู้จะทำอะไรลงไป"
คำพูดของเฉินเจียงซานทำให้เจียงหลินได้แต่เงียบ อันที่จริงตัวเองในชาติก่อนก็ไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้
ราวกับถูกผีเข้า
แต่ต่อให้หลงใหลแค่ไหน สวยแค่ไหน ก็เทียบกับชีวิตตัวเองไม่ได้
ตายไปแล้วหนึ่งรอบ ถ้ายังซ้ำรอยเดิมอีก เขาเจียงหลินก็สมควรตาย
"แกสบายใจได้ คราวนี้ข้าเจียงหลินไม่มีทางซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด"
คำนี้พูดให้เฉินเจียงซานฟัง แล้วก็พูดให้ตัวเองฟังด้วย
"เฮ้ย เพื่อนยาก ถ้านายหายโง่จริง ข้าจะกลับบ้านไปจุดประทัดฉลอง"
ที่จริงเฉินเจียงซานดูถูกถังเยว่สุด ๆ นางสวยก็จริง แต่สิ่งที่ทำไม่ใช่เรื่องเป็นเรื่อง
ใช้เงินเขาชัด ๆ ปากกลับบอกว่าเกลียดที่เจียงหลินเพื่อนรักของตนประจบประแจงนางเหมือนหมาบ๊อง
"เจียงหลิน นายเกินไปแล้ว!"
สองคนกำลังกินข้าวคุยกันไปด้วย จู่ ๆ เด็กสาวสองคนก็พุ่งเข้ามายืนหน้าเจียงหลิน ต่อว่าไม่หยุด
เจียงหลินเงยหน้าขึ้นถึงได้เห็นว่าเป็นเพื่อนซี้สองคนของถังเยว่
"เจียงหลิน นายต้องขอโทษถังเยว่!"
"เพราะอะไร?"
"เพราะอะไร? นายทำคนอื่นร้องไห้ แล้วเธอเดินหนีมา รู้ตัวไหมว่านายทำให้ถังเยว่ขายหน้าแค่ไหนที่โรงอาหาร?
ถังเยว่ยังไม่ได้กินข้าวเลย"
"เจียงหลิน นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชายเลย ใจคอคับแคบ ใจน้อย พูดจาแรงไปหน่อยก็ไม่ได้
แล้วนายจะสะบัดหน้าเดินหนี ไม่จ่ายค่าข้าวให้แบบนี้ไม่ได้นะ นี่คือนายไม่รับผิดชอบในฐานะผู้ชาย?
ยืนหยัดก็ทำไม่ได้ โชคดีแล้วที่ถังเยว่ไม่เลือกนาย ถ้าเลือกนายนะซวยแน่"
"ข้าก็ใจน้อยนี่แหละ นางก็ไม่ได้คบกับข้า ไม่คิดจะแต่งกับข้า แล้วจะมาใช้เงินข้าทำไม?
นางถังเยว่นั่นไม่ใช่ว่าเงยหน้าทำสูงส่ง รังเกียจข้าใช้เงินทับเธอไม่ใช่รึไง? รังเกียจที่ข้ามีแต่เงินไม่มีอะไรอื่น
ตอนนี้ข้าเจียงหลินไม่ทับแล้ว ทำไมพวกแกไม่พอใจอีก? ข้าแค่ไม่ใช้เงินให้มัน ไครจะใช้ก็ช่าง พ่อข้าจะไม่เป็นไอ้ควายให้มันฟันอีก"