ถังเยว่ถูกอู่โหย่วฝู่มาส่งถึงหน้าบ้านตัวเอง ไม่คิดเลยว่าอู่โหย่วฝู่จะกล้าทำอะไรเกินเลยขนาดนี้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาส่งเธอถึงหน้าบ้าน พอลงจากจักรยานก็ยังคิดจะยื่นมือมาจับมือเธออีก
พอนึกถึงมือสั้น ๆ เหมือนหัวไชเท้าคู่นั้นที่ยังกล้ามาจับมือเธอ ถังเยว่ก็สะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน รีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างด้วยสีหน้ารังเกียจ
“อู่โหย่วฝู่ คุณคิดจะทำอะไร”
อู่โหย่วฝู่เห็นท่าทางรังเกียจของถังเยว่ก็รู้สึกเหมือนถูกกระแทกใจอย่างจัง
“ถังเยว่ ผมแค่จะประคองคุณนิดหน่อย อีกอย่าง ผมอุตส่าห์เดินทางไกลมาส่งคุณถึงบ้าน จับมือคุณนิดเดียวแล้วทำไม คุณไม่ได้ทำจากทองคำสักหน่อย”
เขาอุตส่าห์ลำบากลำบนส่งถังเยว่กลับมา ไม่คิดจะเป็นหมารับใช้ที่ทุ่มเทให้เปล่า ๆ แบบเจียงหลินหรอก
ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถังเยว่ไม่มีความคืบหน้าเป็นรูปธรรม แล้วเขาจะลำบากลำบนขนาดนี้ไปทำไม
เขาไม่ใช่ไอ้โง่เจียงหลินนั่น
ที่ทุ่มเทให้โดยไม่เคยบ่นหรือเสียใจ
ถังเยว่ได้ยินคำพูดนั้นก็ถึงกับหน้าซีดสลับเขียว
“คุณ... คุณหมายความว่ายังไง”
“ถังเยว่ ผมไม่ได้หมายความอะไร ก็แค่อยากพูดให้ชัดเจน
ผมอุตส่าห์ส่งคุณจากอำเภอกลับมาถึงบ้านโดยไม่เรียกร้องอะไร แล้วยังมารับคุณได้อีก
ต่อไปผมจะมารับมาส่งคุณทุกวันก็ได้ กระทั่งเรื่องที่เจียงหลินทำ ผมก็ทำให้ได้ทั้งหมด
แต่ผมต้องแน่ใจก่อนว่าคุณจะเป็นภรรยาในอนาคตของผม
เราสองคนต้องตกลงคบกันก่อน ถ้าคุณไม่ใช่แฟนผม แล้วผมจะดีกับคุณขนาดนี้ไปทำไม
ผมไม่ใช่เจียงหลิน เจียงหลินมันโง่ หลอกง่าย แต่ผมไม่โง่