“หมายความว่ายังไง?”
เจียงชุยเอ๋อถามด้วยสีหน้าฉงน หลานชายคนนี้ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้?
เธอเองก็เคยคิดจะให้พี่ชายหาทางช่วยหาคู่ดี ๆ ให้ลูกสาวในอำเภอเหมือนกัน ยังไงคนที่ได้แต่งงานกับคนงานในอำเภอและมีข้าวหลวงกิน ก็ย่อมดีกว่าหาคนทำไร่ทำนาในหมู่บ้าน
แต่หลานชายคนนี้ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านมาตลอด ทุกครั้งที่พวกเธอไปขอความช่วยเหลือ เขาก็ไม่คิดจะใส่ใจเลยสักนิด
เห็นหลานชายคนโตทำท่าไม่แยแสพวกเธอ เธอจึงเลิกล้มความคิดนั้นไป
“ป้าใหญ่ แต่ก่อนผมไม่รู้ความเอาเสียเลย แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคุณเป็นป้าของผม
เลือดในตัวเราสองคนเป็นสายเลือดเดียวกัน”
“ถึงพี่สาวผมจะใช้นามสกุลเฟิง แต่เธอก็เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของผม”
“สองบ้านเรามีผมเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว เพราะงั้นถ้าผมได้ดี พวกเราก็ได้ดีไปด้วยกัน ถ้าผมเสียหาย พวกเราก็เสียหายไปด้วยกัน ถ้าผู้ชายคนเดียวอย่างผมยังไม่ช่วยหนุนหลังพี่สาว ๆ
แล้วจะมีผมไว้ทำไม?”
“คุณวางใจเถอะ เรื่องแต่งงานของพี่สาว ๆ ผมจัดการเอง ต่อไปไอ้หนุ่มจน ๆ ที่ทำนาในหมู่บ้านพวกนั้นจะได้ไม่กล้าเรียกสินสอดแพงหูฉี่ คุณอย่าไปสนใจพวกเขาเลย”
“ต้าหลินจื่อ พูดจริงเหรอ?”
เฉินเจียงซานได้ยินแล้วก็รีบถามพร้อมรอยยิ้ม
“ป้า จริงครับ!
ป้าไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ต้าหลินจื่อเก่งขึ้นแค่ไหน เขาไม่สนใจแม้แต่ถังเยว่ในหมู่บ้าน
เขายังบอกด้วยว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้บรรพบุรุษตระกูลเจียงได้เห็น ว่าลูกหลานตระกูลเจียงก็มีอนาคตเหมือนกัน”
เจียงชุยเอ๋อตาแดงก่ำ พอเห็นหลานชายรู้ความขึ้นมา ไม่รู้ทำไมหัวใจถึงรู้สึกเจ็บแปลบ