“เยว่เยว่ ผมสัญญาว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างไปกับคุณ แต่ผมทำใจไม่ได้จริง ๆ ที่จะปล่อยให้คุณอดอยากไปกับผม”
“เป็นเพราะผมไร้ความสามารถเอง บ้านเราก็มีฐานะไม่ดี ถ้าผมมีพื้นฐานครอบครัวดีเหมือนเจียงหลิน คุณก็คงไม่ต้องมาลำบากไปกับผม”
“เยว่เยว่ ผมอยากดูแลคุณให้ดี แต่ผมทำไม่ได้”
“ผมรู้สึกผิดจริง ๆ ผมมันไม่สมกับเป็นผู้ชายเลย”
ยิ่งกู้สิงจือพูดแบบนี้ ถังเยว่ก็ยิ่งรู้สึกแย่ เมื่อเห็นผู้ชายของตัวเองรู้สึกผิดถึงขนาดนี้ เธอจึงรีบบอกกู้สิงจือว่า
“อย่าทำแบบนี้เลย สิงจือ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ”
“อย่าทำแบบนี้เลย”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเลยสักนิด”
“พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเจียงหลิน แค่พูดจาดี ๆ กับเขาสักหน่อย เขาต้องยอมซื้อบัตรอาหารให้ฉันต่อแน่”
“วางใจเถอะ ถึงตอนนั้นเราสองคนต้องผ่านเรื่องยากลำบากนี้ไปได้แน่”
“ฉันไม่ยอมให้คุณต้องมาลำบากไปกับฉันหรอก คุณเป็นผู้ชายตัวโต ต้องการสารอาหารมากกว่าฉัน”
กู้สิงจือกลับรีบจับไหล่เธอแน่น สีหน้าเปี่ยมรัก ก่อนจะพูดอย่างเดือดดาลว่า
“ไม่ได้ เยว่เยว่ ผมไม่ยอมให้คุณทำแบบนั้น ผมมันผู้ชายไร้ความสามารถ”
“ผมจะทนเห็นผู้หญิงของตัวเองไปอ้อนวอนผู้ชายคนอื่นได้ยังไง”
“ผมยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า สู้ตายไปเสียยังดีกว่า”
“พรุ่งนี้ผมจะไปหางานแบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้างในอำเภอ ผมจะเลี้ยงดูคุณเอง”
พอได้ยินผู้ชายของตัวเองพูดแบบนี้ ถังเยว่ก็ร้องไห้จนตาแดง ก่อนจะโอบกอดกู้สิงจือไว้