ผู้มาเยือนคือเฉียวตี้อี้!
วันนั้นหลังจากออกจากกระโจมใหญ่ของเฉียวจงกั๋ว เฉียวตี้อี้ก็ชำระล้างกายอย่างระมัดระวัง อบควันยาจนทั่ว แล้วขี่ม้าเร่งรุดถึงต้นน้ำอู่ติ้ง
เฉียวซื่อซานได้รับบัญชาล่วงหน้า ระดมกำลังพลสองพันนายจากเป่ยติ่ง รวบรวมกับเฉียวตี้อี้แล้วซุ่มซ่อนในป่าสนขาว รอคอยเหยื่ออย่างใจจดใจจ่อ
เฝ้ารอหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ในที่สุดก็ส่องเห็นเงาคนที่เฝ้ารอ!
เซี่ยงเหวินชิวรู้ตัวว่าตกหลุมพราง จึงร้องสั่งถอยทัพในบัดดล ทว่ากำลังพลนับพันล้วนข้ามแม่น้ำมาแล้ว ยามนี้กลายเป็นทัพโดดเดี่ยวรุกล้ำลึก ชั่วพริบตาก็ถูกคนของเฉียวตี้อี้ล้อมกรอบ
"วางอาวุธ! ไม่ฆ่า!" เฉียวตี้อี้กู่ก้อง
ทหารเหนือกระจุกตัวแน่น ไร้ความคิดอ่าน ต่างเบนสายตามองเซี่ยงเหวินชิว
เซี่ยงเหวินชิวมือกุมกระบี่ยืนตระหง่าน เอ่ยเสียงเย็น "สองแคว้นต่างหมายชีวิตกันและกัน จะมีคำว่าวางอาวุธไม่ฆ่าอย่างไร?"
"วันนี้ข้าตกหลุมพราง คงสิ้นบุญไม่อาจหวนกลับ พี่น้องเอ๋ย เพื่อชาติเพื่อราษฎร์ เพื่อศรัทธาของแม่ทัพ คืนนี้สังหารหนึ่งไม่ขาดทุน สังหารสองได้กำไร!"
ประจำการที่เจียวเฉิงหลายปี ทหารพันนายนี้ล้วนติดตามเซี่ยงเหวินชิวมาโดยตลอด เซี่ยงเหวินชิวผู้นี้ห้าวหาญภักดี เป็นที่รักของพลพรรค
ทหารเหนือใต้บังคับได้ยินวาจา ต่างสบตากัน ก่อนเอ่ยเสียงแกร่งกล้า "ยอมตายถวายนายพัน!"
เฉียวตี้อี้ฟังถึงตรงนี้เลิกคิ้ว มิคาดในกองทัพเหนือจะมีผู้มีจิตใจห้าวหาญ เดิมคิดว่าเหล่าทหารเหนือล้วนขลาดตาย ไม่นึกว่าคนตรงหน้าจะมีเลือดนักรบ!
เห็นทหารเหนือกระสับกระส่ายจะขยับ เฉียวตี้อี้แค่นเสียงเย็นเฉียบ