ยามเสวีย งานเลี้ยงใหญ่ในวังวันประสูติสิ้นสุดลงในที่สุด
เมื่อฮ่องเต้หยงและฮองเฮาลุกขึ้นยืน เส้นประสาทที่ตึงเครียดของทุกคนก็ได้ผ่อนคลายลงชั่วขณะ
ฮ่องเต้หยงกำลังจะเสด็จจากไป กลับเอ่ยวาจาขึ้นมาว่า "องค์ชายรอง เฉียวอ๋ายชิง และถานอ๋ายชิง จงตามเจิ้นมา"
เฉียวจงกั๋วรีบรับคำ ให้เฉียวเทียนจิงดูแลครอบครัวให้ดี แล้วตามฮ่องเต้หยงออกไปก่อน
รอจนไท่จื่อ เหล่าองค์ชาย และองค์หญิงล้วนออกจากงาน ทั้งคณะทูตก็ถูกนำตัวไปจัดการตามสมควร บรรดาขุนนางจึงพากันลุกขึ้นยืน
โต๊ะยาวของเมิ่งกูเซวี่ยถูกผู้ที่ไปแสดงความยินดีล้อมจนแน่นหนาในทันใด
เวลานี้ เสียงกระดิ่งคุ้นเคยดังมาจากนอกโถงใหญ่ ทุกคนหันไปมอง กลับเป็นองค์ชายไป๋หลี่ที่ไปแล้วหวนกลับมา
"คุณหนูสกุลเมิ่ง ข้าขอกล่าวถ้อยคำกับท่านสักสองสามคำได้หรือไม่"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วเอียงศีรษะเอ่ยถามพลางยิ้ม กระดิ่งที่ประดับรอบขอบเอวสะท้อนแสงวาววับภายใต้แสงโคม
ผู้คนได้ยินดังนั้นต่างพากันถอยหลีกทาง
"ย่อมได้"
เมิ่งกูเซวี่ยพยักหน้า ก้าวเดินไปหาไป๋หลี่เฉิงโย่วภายใต้สายตาของทุกคน
ทั้งสองก้าวเดินออกนอกโถง ยืนประจันหน้ากันใต้โคมหลากสี อยู่ในระยะที่ทุกคนมองเห็นแต่ไม่ได้ยินเสียงสนทนาของพวกเขา
จิตใจของเมิ่งกูเซวี่ยซับซ้อนยิ่ง บัดนี้เมื่อเผชิญหน้ากับไป๋หลี่เฉิงโย่ว ไม่มีความยินดีและความคาดหวังเหมือนเมื่อวานอีกแล้ว
"องค์ชายสาม ท่านอยากกล่าวสิ่งใดกับข้า"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วมองเห็นสีหน้าเย็นชาของเมิ่งกูเซวี่ย คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย
"ท่านมิได้เลือกข้าด้วยความจริงใจ?"
เมิ่งกูเซวี่ยได้ยินดังนั้น อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไป๋หลี่เฉิงโย่ว ในชั่วขณะนั้นนางเกือบจะหลุดปากถามออกไปว่า ท่านเองก็มิได้เสแสร้งมาสู่ขอข้าหรอกหรือ?