"คุณชายใหญ่ กระผมรีบรุดไปถึง เห็นหวงกงกงกับคณะกำลังรื้อถอนเรือนหวนคืนสู่เหย้า"
"ในเรือนก่อไฟ แผ่นป้ายประจำตำแหน่ง เชือกแดง และเทวรูปในวัง ล้วนถูกโยนเข้ากองเพลิงแล้ว"
"ทว่า... องค์ชายไท่จื่อประทับแฝงในที่ลับตา ทรงทอดพระเนตรทุกอย่างจนสิ้นเช่นกัน"
"คุณชาย องค์ชายไท่จื่อทรงเป็นรัชทายาท ย่อมต้องเคยสดับรับรู้ขนบธรรมเนียมของแคว้นเป่ยและแคว้นหนานหลีอยู่บ้าง เรื่องนี้เกรงว่า..."
"ครั้นหลังจากหวงเผยกับคณะจากไป กระผมเห็นองค์ชายไท่จื่อยืนนิ่งเหนือซากปรักหักพังเนิ่นนาน ก่อนจะทรงชักกระบี่ที่ทรงเหน็บ ฉีกฉลองพระองค์ทิ้งชายหนึ่ง"
เฉียวเทียนจิงฟังจบถอนพระทัยแผ่วเบา
ด้วยพระปรีชาญาณขององค์ชายไท่จื่อ ย่อมต้องรู้แน่ว่าองค์ชายสี่มีที่มาอย่างไร
ช่างเถิด ช่างเถิด รู้แล้วก็ดี
เพียงแต่ฝ่าบาท... ทรงคิดเช่นไรกันแน่
————
จาวอวี้
ในห้องไต่สวน สตรีหนึ่งถูกมัดตรึงบนโครงไม้ ตรงหน้านาง ประทับฮ่องเต้หยงผู้พระพักตร์มืดครึ้ม
"เป็นเจ้าจริงด้วย..."
ฮ่องเต้หยงเอ่ยขึ้น ราวกับทรงรำพึงอย่างหนักหน่วง
จินจูมีบาดแผลตามกายไม่มาก แต่ก็อ่อนระทวยสิ้นแรง ศีรษะห้อยตกต่ำ
เงยหน้ามองเห็นฮ่องเต้หยงตรงหน้า จินจูยิ้มเยียบเย็น เต็มไปด้วยความดูแคลน
"เจ้าแฝงตัวในวัดปกปักษ์อารักขามาตลอดหลายปี ทำร้ายเด็กไร้เดียงสา ฝึกนักรบพลีชีพ เป็นคำสั่งของอวี้หลิวงั้นหรือ"
สุรเสียงของฮ่องเต้หยงทุ้มต่ำ สองพระหัตถ์ซ่อนอยู่ในชายแขนเสื้อกว้าง ทรงสงบนิ่งเกินความคาดหมาย
ความภักดีของจินจูต่ออวี้หลิวนั้นไร้ข้อกังขา
นางไม่รู้ว่าโจวปั๋วได้เปิดโปงชาติกำเนิดขององค์ชายรองแล้ว จึงย่อมจะพยายามอย่างสุดกำลังผลักอวี้หลิวให้พ้นผิด เพื่อมิให้องค์ชายรองต้องพลอยมลทิน