“น้องเล็ก เรื่องนี้ให้ท่านพี่ใหญ่ตรองดูให้ดีก่อนเถิด เราจัดการเรื่องภาพวาดนั่นให้เรียบร้อยก่อน”
เฉียวเทียนจิงประคองร่างเฉียวเจียวเจียวเบา ๆ ให้นางนั่งสบายขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
เฉียวเจียวเจียวอิงแอบอยู่ในอ้อมอกเฉียวเทียนจิง ฟังแล้วพลันกล่าวว่า “ท่านพี่ใหญ่ ไท่จื่อทรงทราบเรื่องนี้มานานแล้ว คาดว่าวังตะวันออกคงปิดสนิทแน่นหนา แผนขององค์ชายรองครานี้ไม่แน่ว่าจะสำเร็จ”
“แต่ยามนี้พระราชพิธีอภิเษกใกล้เข้ามา หากมือขององค์ชายรองยื่นเข้าวังตะวันออกไม่ถึง จวนติ้งกั๋วกงก็คือจุดบุกทะลวงได้ดีนัก!”
เฉียวเทียนจิงพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง “ท่านอาซิวยทั้งปราดเปรื่องทั้งกล้าหาญ แค่เตือนเล็กน้อยก็สามารถกันมิให้มีช่องโหว่ได้เป็นแน่”
“แต่ว่า...”
เฉียวเจียวเจียวได้ยินน้ำเสียงพลิกผันแผ่วเบาก็สะดุ้งโหยง!
[แล้วไงแล้วไง เหตุใดข้าถึงจับความนัยของท่านพี่ใหญ่ได้ในพริบตาเล่า โอ๊ย ๆ ๆ หัวใจข้า “ดำ” แล้ว!]
[ฮี่ ๆ ๆ ๆ แต่ว่าเอาเข้าจริงแล้ว คงจะดูสนุกน่าดูเลยนะ...]
เฉียวเทียนจิงฟังเสียงในใจของเฉียวเจียวเจียวพลางเลิกคิ้วยิ้ม สุขใจเหลือคณา
เป็นแน่ดังคาด น้องเล็กเข้าใจเขายิ่งกว่าใคร!
“‘สุขคนเดียวไม่เท่าสุขด้วยกัน’ น้องเล็ก พวกเราเล่นตามน้ำดีหรือไม่?”
เฉียวเทียนจิง: (─‿─)
เฉียวเจียวเจียว: (˶‾᷄ ⁻̫ ‾᷅˵)
[หวังว่าภายหน้าจะไม่มีใครบังอาจนักคิดคำนวณท่านพี่ใหญ่ของข้า มิเช่นนั้นกางเกงในก็คงถูกถลกเกลี้ยง!]
ฮี่ ๆ ๆ ๆ...
เล่นก็เล่น!