“ท่านพี่ใหญ่ ในที่สุดท่านก็มาแล้ว! เร็วเข้า!”
เฉียวเจียวเจียวร้อนใจอยากรู้ข่าวคราวของเฉียวจงกั๋วเสียเหลือเกิน
ยามนี้สีหน้าของเฉียวเทียนจิงก็เคร่งขรึมขึ้นเช่นกัน เรียกให้เฉียวลิ่วเข้ามาด้านใน
เฉียวลิ่วเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว เมื่อเห็นเฉียวเทียนจิงอยู่ด้วย จึงรีบหยิบซองจดหมายหนาเตอะออกมาจากอ้อมอก
“คุณชายใหญ่ นี่คือจดหมายที่ท่านแม่ทัพกำชับว่าต้องมอบให้แก่คุณชายแต่เพียงผู้เดียว”
เฉียวลิ่วล้วงมือเข้าไปในอ้อมอกอีกครั้ง แล้วหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาอย่างทะนุถนอม
“นี่คือสิ่งที่คุณชายรองมอบให้ข้าน้อย โดยกล่าวว่าสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีก เป็นเหตุให้ข้าน้อยต้องวิตกกังวลมาตลอดทาง”
เฉียวลิ่วกล่าวพลางเดินเข้าไปใกล้ วางขวดใบนั้นลงบนโต๊ะหนังสืออย่างเบามือ
ขวดใบนี้จะเสียหายแม้แต่ปลายเล็บมิได้ มิเช่นนั้นคุณชายรองกลับมาต้องเอาชีวิตข้าน้อยเป็นแน่!
เฉียวเจียวเจียวเห็นขวดใบนั้นเมื่อใด ดวงตาพลันเปล่งประกาย!
[ใช่พระโลหิตขององค์ชายรองหรือไม่! ท่านพี่รองช่างยอดเยี่ยมนัก!]
“ถูกต้องแล้วขอรับคุณชายใหญ่ ท่านแม่ทัพยังได้ส่งฎีกาถวายฝ่าบาทไปพร้อมกันด้วย บัดนี้คงใกล้ถึงเบื้องพระพักตร์แล้ว”
เฉียวเทียนจิงคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว จึงผงกศีรษะยิ้ม ๆ แล้วให้เฉียวลิ่วผู้เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางกลับไปพักผ่อน
เมื่อในห้องเหลือเพียงสองพี่น้อง เฉียวเทียนจิงก็ค่อย ๆ หยิบขวดเล็กใบนั้นขึ้นมา เฉียวเจียวเจียวรีบเข้าไปใกล้
เฉียวเทียนจิงเพิ่งเปิดจุกขวด กลิ่นคาวเลือดก็ตลบอบอวลไปทั่วในชั่วพริบตา
เขาเหลือบมองดูคราหนึ่ง อุ้ย ตั้งครึ่งขวด!
เฉียวเจียวเจียว : (≖‿≖)✧
ฮิ ๆ ๆ ท่านพี่รองช่างยอดเยี่ยมยิ่ง!
หลังจากที่เฉียวเทียนจิงเก็บขวดพระโลหิตนี้ไว้อย่างดีแล้ว ทั้งสองจึงคลี่จดหมายออกอ่านด้วยกัน