"ฮวาเอ๋อร์!"
เชอเจาฮวาพลันเอ่ยประโยคนี้ออกมา ทำเอาเชอผิงจิ่นหน้าถอดสีอย่างยิ่ง รีบกำแขนเชอเจาฮวาไว้แน่นในบัดดล
ในยามค่ำคืน แสงไฟไม่ชัดเจน ภายใต้จิตใจที่พลุ่งพล่านของเชอเจาฮวา นางก็ยังมิทันสังเกตเห็นว่าบิดาของตนแขนขาดไปข้างหนึ่ง
นางเงยหน้า ในดวงตาคลอหน่วยด้วยประกายน้ำตา เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า
"ท่านพ่อ ผิดคราแล้วยังผิดอีกมิได้ แผนการนี้ตั้งแต่ต้นก็ไม่สมควร ฮวาเอ๋อร์ได้ทุ่มเททั้งชีวิตไปแล้ว ไม่อาจพาผู้อื่นเข้ามาพัวพันด้วยอีก"
"ท่านแม่หลีดีนัก ท่านพ่อ เป็นนางที่ไม่ถือสาหาความช่วยฮวาเอ๋อร์ มิเช่นนั้น...มิเช่นนั้นฮวาเอ๋อร์คงถูกสัตว์เดรัจฉานนั่นผ่าท้องทั้งเป็นไปแล้ว"
เชอผิงจิ่นได้ยินคำว่า "ผ่าท้องทั้งเป็น" ก็พลันเซถอยไปก้าวหนึ่ง แขนเสื้อที่ว่างเปล่าสะบัดไหว
เชอเจาฮวากระทันสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ สีหน้านางเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบดึงมือขวาของเชอผิงจิ่น แต่ที่แตะต้องได้มีเพียงแขนเสื้อที่ว่างเปล่า
นางตื่นตระหนก ลนลานคลำไปตามปลายแขนเสื้อขึ้นมาเรื่อยๆ กระทั่งคลำพบความชื้นแฉะที่บ่าของเชอผิงจิ่น
นางพลิกฝ่ามือ ใต้แสงคบเพลิง กลางอุ้งมือของนางเปื้อนสีโลหิตแดงฉาน
"ท่านพ่อ...ท่านพ่อ!"
เชอเจาฮวาเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวและกังวล เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง น้ำตาก็ร่วงหล่นจากเบ้าตา ไม่อาจห้ามได้เลย
"มือของท่าน...มือของท่าน...เหตุใด เหตุใดจึงทำร้ายพวกเราเช่นนี้!"
"ท่านพ่อ ท่านแม่เล่า? ท่านปู่เล่า? คนอื่นเล่า?"
ความหวาดกลัวมหาศาลพลันเอ่อท้นขึ้นมา เชอเจาฮวากำแขนเสื้อเชอผิงจิ่นไว้แน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เชอผิงจิ่นในใจโศกาอาดูรยิ่งนัก เขารู้ดีว่าเชอเจาฮวาชาญฉลาด เรื่องนี้อย่างไรก็ปิดบังไม่ได้ เขาทำได้เพียงส่ายศีรษะด้วยดวงตาแดงก่ำ
"ฮวาเอ๋อร์ นอกจากท่านปู่ของเจ้า คุณแม่คนดีของเจ้า อาหนูของเจ้า พวกเขา...พวกเขาทั้งหมด...จากไปหมดแล้ว"
เชอเจาฮวาได้ฟังดังนั้น ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ทั้งร่างโซซัดโซเซ สีเลือดอันพรายหายไปจากใบหน้าฉับพลัน
นางขยับริมฝีปาก ในแววตามีทั้งความเลื่อนลอย ความเกลียดชัง และความสิ้นหวัง
ชั่วพริบตาถัดมา นางพลันกำหมัดแน่น ทุบใส่ท้องของตนเองอย่างแรง ครั้งแล้วครั้งเล่าล้วนใช้แรงทั้งหมด