เฉียวเจียวเจียวนอนหลับเต็มอิ่ม พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าคนในครอบครัวอยู่พร้อมหน้ากัน
นางขี้เกียจลุกจากเตียง จึงแอบฟังบทสนทนาอยู่ครู่หนึ่ง รู้ว่ากำลังพูดถึงเรื่องการเดินทางไปแดนใต้กัน
[เดี๋ยวก่อน! ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ทั้งไม่มีคนนอก นี่ไม่ใช่โอกาสอันดีหรอกหรือ?]
[แต่ข้าจะเอ่ยปากอย่างไรดีล่ะ? พอเริ่มก็บอกว่าข้ามีความทรงจำจากชาติก่อน จะไม่น่าตกใจเกินไปหรือ?]
[มิฉะนั้นก็บอกว่าข้ามีระบบบุญกุศล? แต่ว่าถ้าจิตใจของข้าเป็นเพียงเด็กอายุหนึ่งขวบ เรื่องพวกนี้ข้าก็ไม่สมควรเข้าใจมิใช่หรือ......]
เฉียวเจียวเจียว: "......"
ก่อนหลับไปก็ไม่รู้ว่าการเอ่ยปากครั้งนี้มันยากเย็นเพียงใด......
คนตระกูลเฉียวรู้ว่านางตื่นแล้วตั้งแต่วินาทีที่เสียงในใจของเฉียวเจียวเจียวดังขึ้น
ที่เฉียวจงกั๋วเรียกทุกคนมารวมกันก็เพื่อสร้างโอกาสให้เฉียวเจียวเจียวตั้งใจ
ครั้นได้ยินเฉียวเจียวเจียวบนเตียงลังเลและสับสนอยู่นาน ก็อดไม่ได้ที่จะลอบร้อนใจแทนนาง
เฉียวจงกั๋ว: เจียวเจียวเอ๋ย ดวงใจของพ่อ ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไรพ่อก็เชื่อ!
ฮูหยินเฉียว: ช่างลำบากเจียวเจียวแล้ว เด็กตัวเล็กนิดเดียวยังต้องคอยกังวลเรื่องมากมายเช่นนี้
เฉียวเทียนจิง: น้องเล็ก สำคัญ ข้าเตรียมตัวดีแล้ว! ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร ข้าจะหาทางเสริมให้เจ้าอย่างเต็มที่!
เฉียวตี้อี้: อาป๋า......ช่างเถิด พูดมากก็ผิดมาก อีกเดี๋ยวข้าทำเป็นพี่รองใบ้ก็แล้วกัน!
หานหย่าเสียน: "......"
เหตุใดจู่ ๆ ทุกคนก็ใช้สายตาสื่อสารกัน? หรือว่าเสียงในใจของน้องเล็กดังขึ้นอีกแล้ว?