ภายใต้สายตาที่ทั้งประหวั่นและคาดหวังของคนในครอบครัว เฉียวเจียวเจียวพลิกมือน้อย ๆ ขึ้น ฝ่ามือบางก็ปรากฏยันต์สีเหลืองอร่ามแผ่นหนึ่ง
คนตระกูลเฉียวทราบมาโดยตลอดว่าเจียวเจียวมีซื้อขายบุญกุศลวิเศษ สามารถใช้บุญกุศลแลกเปลี่ยนของล้ำค่าได้นานัปการ แต่ครานี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นสมบัติวิเศษด้วยตาตนเอง
ยันต์ดูใหม่เอี่ยม ทว่าผิวหน้าว่างเปล่าไร้รอยขีดใด ๆ
เฉียวเจียวเจียวยื่นยันต์ให้เฉียวจงกั๋ว พลางยิ้มพลางกล่าว “ท่านพ่อ ยันต์กายเพชรไม่พังทลาย หากท่านพ่อติดตัวไว้ มีดหอกดาบแหลนก็ไม่อาจทำอันตรายได้!”
นางยังไม่ค่อยพูดประโยคยาวเช่นนี้เท่าใด จึงหยุดพักตามความเคยชิน
“ไม่ข้าก็เพียงใช้ได้ครั้งเดียว ป้องการโจมตีได้เพียงคราเดียวเท่านั้น เมื่อพ้นแล้วก็ไร้ผล”
เฉียวจงกั๋วรับยันต์มา ยังคงสงวนท่วงท่าแห่งเงาแห่งจอภาพยนตร์ไว้ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงงงงวย
“เพียงแผ่นเล็กเท่านี้ มีฤทธิ์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
เฉียวเจียวเจียวรีบผงกศีรษะ “ท่านพ่อเชื่อข้าเถิด จริง ๆ นะเจ้าคะ!”
ยันต์นี้แพงนัก นางไม่กล้าทิ้งให้สูญไปกับการทดลอง
“อ้อ อีกประเดี๋ยว!”
เฉียวเจียวเจียวพลิกมือน้อยอีกครั้ง ก็เนรมิตยันต์อีกแผ่นหนึ่ง ใช่แล้วคือยันต์ถ่ายทอดความคิด ราคาถูกที่สุดในร้านค้า
“ท่านพ่อ ดูนี่!”
เฉียวเจียวเจียวแปะยันต์ถ่ายทอดความคิดไว้กลางหว่างคิ้ว ชั่วสองลมหายใจจึงหยิบลงมา พลันปรากฏข้อความบรรทัดหนึ่งขึ้นมา
——ขออวยพรให้ท่านพ่อและองค์ชายรองเดินทางราบรื่น กลับมาอย่างปลอดภัย! ไม่มีอุปสรรค! กลับบ้านโดยสวัสดิ์!
“ท่านพ่อ ดูสิ!”
คนตระกูลเฉียวได้เห็นอักษรบนยันต์ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าด้วยตาตนเอง ต่างมีสีหน้าพิศวง
เฉียวจงกั๋วเกรงว่าเฉียวเจียวเจียวจะใช้บุญกุศลสิ้นเปลืองอีก จึงกล่าวอย่างเร่งร้อน “เจียวเจียว ท่านพ่อเชื่อเจ้าแล้ว พวกเราทุกคนเชื่อเจ้า อย่าทดลองอีกเลย”