เมื่อเจ้าผู้ครองแคว้นได้ยินชื่อ "หยินจู" คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
หากเขาจำไม่ผิด อนุภรรยาคนโปรดของเหล่าใหญ่ก็ชื่อนี้มิใช่หรือ? เช่นนั้น หยินจูก็แฝงตัวอยู่ข้างกายเหล่าใหญ่มาตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้วกระนั้น?
คิดมาถึงตรงนี้ ในพระทัยของเจ้าผู้ครองแคว้นก็ปรากฏภาพใบหน้างามล่มเมืองนั้นขึ้นในพลัน พร้อมกับจดหมายลับที่ลายมือสวยงาม ถ้อยคำวิงวอนจริงใจ
การวางแผนลึกล้ำถึงเพียงนี้ ไม่ต่างจากเมื่อครั้งส่งคนมาขโมยตัวอสรพิษชักจิตชักวิญญาณ และส่งภาพวาดกับจดหมายลับมา ไม่น่าแปลกใจเลยที่ให้ความรู้สึกขนพองสยองเกล้า!
เหล่าใหญ่ช่างไร้ประโยชน์นัก ติดกับดักสาวงามถึงสองครั้งติดต่อกัน แม้แต่คนข้างหมอนก็ยังดูไม่ออก ถูกหลอกให้ปั่นหัวอยู่ตั้งสิบกว่าปี!
"เหล่าใหญ่!"
จู่ๆ เจ้าผู้ครองแคว้นก็เปล่งเสียงต่ำทรงอำนาจขึ้น ทำเอาองค์ชายใหญ่ที่จิตใจกำลังสับสนอลหม่านสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าซีดเซียว เท้าทั้งสองตรึงอยู่กับที่ สติแตกกระเจิงไปสิ้น
เจ้าผู้ครองแคว้นเห็นดังนั้น ในใจก็ส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง เอ่ยเสียงเย็นว่า "ก่วนเซิ่ง ส่งคนไปที่จวนองค์ชายใหญ่ จับตัวเสิ่นหยวนไป๋กับอนุภรรยาหยินจูมาให้ข้า"
"หากพวกมันหลบหนีไปแล้ว จงใช้ทุกวิถีทางตามล่าจนพบมารายงานข้า!"
ก่วนกงกงฟังรับคำสั่งแล้วก็รีบผลุนผลันออกจากข้างโต๊ะหยก เดินผ่านข้างกายองค์ชายใหญ่ ออกนอกตำหนักทรงพระอักษรไป
ระหว่างนี้ เฉียวเจียวเจียวก็จับจ้องเชอเหอปี้ที่อยู่ด้านหนึ่งอย่างเป็นพิเศษ
เมื่อได้ยินว่าเจ้าผู้ครองแคว้นส่งคนไปจับเสิ่นหยวนไป๋ คิ้วของเชอเหอปี้ก็ย่นเข้าหากัน แต่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แถมยังไม่ยอมออกไปกล่าวใดๆ แทนเสิ่นหยวนไป๋เลยสักประโยค เหมือนตัดขาดจากเสิ่นหยวนไป๋โดยสิ้นเชิง
เฉียวเจียวเจียวสงสัยใจ อ๋องจินอวี้ไร้ซึ่งโอรสมาตลอด ยามนี้เสิ่นหยวนไป๋ยังคงเป็นตัวเลือกแรกในการสืบทอดราชบัลลังก์ในสายตาอ๋องจินอวี้เป็นแน่ ดังนั้นเขาย่อมไม่มีทางนั่งดูเฉยกับเรื่องของเสิ่นหยวนไป๋
[ปรมาจารย์เชอสงบนิ่งเยี่ยงนี้ เกรงว่าคงจะได้ส่งข่าวให้เสิ่นหยวนไป๋ล่วงหน้าแล้ว เขาเป็นต่อจึงไม่หวั่นเกรงดอกหรือ? พวกมันจะก่อคลื่นลมอะไรได้อีกในแคว้นหนานหลี? หรือว่าจะใช้ผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์ชายใหญ่?]