องครักษ์ลับยึดถือคำสั่งดั่งฟ้าประทาน
แม้ยามนี้ใจจะเจ็บปวดประดุจถูกมีดกรีด แต่องครักษ์ลับสองนายที่อยู่ใกล้โจวปั๋วที่สุดก็จำต้องใจแข็ง กึ่งประคองกึ่งหิ้วโจวปั๋วคนละข้าง แล้วทะยานหลบหนีไปยังด้านหลังของโรงสงเคราะห์
จากนั้นก็มีอีกสามนายทั้งด้านหน้าและด้านหลังติดตามไปอย่างเข้าขารู้ใจ รวมเป็นองครักษ์ลับแปดนายที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีอารักขาโจวปั๋วจากไป
ส่วนที่เหลืออีกไม่กี่นายก็กระจุกตัวเข้าหาจูเฟิงโดยไม่ลังเล สีหน้าเคร่งขรึมเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“พวกเจ้า...พวกเจ้าจะทนทุกข์ไปไยกัน!”
จูเฟิงมองเจตนาของทุกคนออก อดไม่ได้ที่น้ำเสียงจะสั่นพร่า แววตาริบหรี่ด้วยน้ำตา
“ท่านเฟิง นี่คือสิ่งที่พวกข้าปรารถนาจากใจ หากวันนี้ต้องตาย บนเส้นทางสู่ยมโลกพวกพ้องจะร่วมทางกับท่าน พวกเราไปพบกันใหม่ในชาติหน้า!”
“ใช่ ไปพบกันใหม่ในชาติหน้า!”
เมื่อภัยอันตรายอยู่ตรงหน้า องครักษ์ลับเหล่านี้กลับยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย
ขณะกำลังจะเลี้ยวหัวมุม โจวปั๋วก็อดหันกลับมามองไม่ได้
เมื่อเห็นจูเฟิงและเหล่าองครักษ์ลับยืนหยัดอยู่หน้าประตูโรงสงเคราะห์อย่างแน่วแน่ เขาก็คล้ายหวนกลับไปในอดีต มองเห็นภาพประชาชนและทหารที่ยอมตายถวายชีวิตอุดอยู่หน้าประตูเมื่อครั้งเมืองหลวงใกล้จะแตกพ่าย
คิดมาถึงตรงนี้ โจวปั๋วก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงสั่นพร่า “จูเฟิง ข้าติดค้างเจ้า!”