ในเวลาเดียวกัน ข่าวที่หมอหลวงโจวใช้ร่างชราบุกเบิกขึ้นเหนือด้วยตนเอง เพื่อคลี่คลายโรคระบาดหวัดก็แพร่สะพัดออกไป
บ่ายวันนั้น เหล่าไท่อีก็ระเบิดความโกลาหล!
ในสำนักแพทย์หลวง หมอหลวงโจวเปรียบเสมือนภูเขาลูกมหึมา บัดนี้เขากลับกราบทูลขอเดินทางไกลสู่ชายแดนเหนือเพื่อฝ่าฟันไข้รากสาด โดยไม่คำนึงถึงความตายของตนเอง สร้างความสั่นสะเทือนแก่จิตใจของหมอหลวงแทบทุกคน
เวลาเพียงไม่ถึงชั่วยาม หัวหน้าหมอซ้ายขวาก็ได้รับจดหมายอาสาจากหมอหลวงหนุ่มสิบกว่านาย ขอติดตามหมอหลวงโจวขึ้นเหนือ ไม่ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร!
หัวหน้าหมอซ้ายขวาตกตะลึงนัก เร่งนำจดหมายอาสาไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท
ในขณะเดียวกัน หน้าจวนตระกูลโจวยิ่งครึกครื้นกว่า
หมอและลูกมือหมอในเมืองหลวงได้ยินข่าว ถึงกับสืบหามาจนถึงหน้าประตูจวนตระกูลโจว กล่าวตรง ๆ ว่าตนมีความรู้ด้านการแพทย์ พร้อมร่วมเดินทางไปช่วยชายแดนเหนือกับหมอหลวงโจว
ส่วนบุตรชายของหมอหลวงโจวกว่าจะรู้ว่าบิดาตนเองจะไปชายแดนเหนือ ก็ตอนที่หน้าจวนถูกห้อมล้อมแล้ว!?
"ท่านพ่อ!"
โจวเมี่ยวชุนเร่งรุดไปยังห้องหนังสือ เปิดประตูอย่างเร่งรีบ เห็นเพียงในห้องรกรุงรังไปหมด หมอหลวงโจวนั่งขดอยู่บนพื้น ในมือถือสมุดเล่มหนึ่ง
"ท่านพ่อ ข้างนอกเขาว่าท่านจะไปชายแดนเหนือ? ท่านพ่อขอรับ กระดูกร่างท่านก็แก่ปูนนี้แล้ว ไฉนต้องให้ท่านไปรักษาโรคระบาดนี้ด้วยเล่า!"
โจวเมี่ยวชุนเดินอ้อมข้าวของเกลื่อนพื้นเข้าไปหาบิดา กลับเห็นบิดาลูบคลำสมุดในมือ เหมือนไม่ได้ยินคำเขาสักนิด
"ท่านพ่อ?"
โจวเมี่ยวชุนจู่ ๆ ก็เร่งเสียงดัง