การข้ามภพครั้งนี้ กระแสคลื่นนับไม่ถ้วนห่อหุ้มซัดพานางไป การเติบโตที่นางคิดว่าเป็นของตน ต่อหน้าการคำนวณของผู้อื่นแล้ว หาได้ควรค่าแก่การเอ่ยถึงไม่
การ "เอาใจ" ของไป๋หลี่เฉิงโย่ว ทำให้นางเกิดใจหวั่นไหวขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง นางมีทีท่าราวกับกำลังจะลุ่มหลงจมดิ่ง บัดนี้กลับถูกน้ำเย็นสาดสวนขึ้นมาทันใด
"สะใภ้รอง องค์ชายให้ข้าน้อยมารับท่าน"
เมิ่งกูเซวี่ยกำลังติดอยู่กับห้วงความคิดตน เสียงของอาเร่อพลันดังมาจากที่ไกล
เมิ่งกูเซวี่ยมองไปยังทิศที่เสียงมา เห็นเพียงอาเร่อบนใบหน้าเต็มไปด้วยความเร่งร้อน เห็นได้ว่ามาโดยเร่งด่วน
"พระชายา องค์ชายหันกลับมาแล้วไม่เห็นท่าน ตกใจแทบตาย บัดนี้อยู่ในช่วงวิกฤตเช่นนี้ ท่านยังไม่มีกำลังปกป้องตนเอง ปล่อยให้ประมาทไม่ได้เลยสักนิด"
"ข้าน้อยจะไปส่งท่านที่ตำหนักชิวซื่อเดี๋ยวนี้"
เมิ่งกูเซวี่ยจ้องมองอาเร่อที่เดินมาอยู่ตรงหน้า ดวงตานางดำขลับ เต็มไปด้วยความหมายล้ำลึก
คนเส้นใหญ่อย่างอาเร่อ เห็นเมิ่งกูเซวี่ยเช่นนี้ก็ยังรู้สึกไม่สงบใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ถามอย่างกระวนกระวายว่า "พระชายา เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"
เมิ่งกูเซวี่ยค่อยๆ ส่ายหน้า พลันเอ่ยปากว่า "อาเร่อ เรื่องที่ให้ซื้อกู่ เจ้าซื้อมาได้หรือไม่"
อาเร่อได้ฟังก็พยักหน้าทันที ล้วงเอากล่องกลมเล็กออกมาจากอกเสื้อ
"พระชายา นี่คือเมล็ดกู่ซ้ำคำ จะสูดดมเข้าร่างหรือกลืนลงท้องก็ได้ทั้งสิ้น"
เมิ่งกูเซวี่ยรับกล่องกลมมา ยิ้มพลางพยักหน้าให้อาเร่อ "อาเร่อ ขอบใจเจ้ามาก เจ้าส่งข้าออกจากวังได้หรือไม่"