ม่อหย่งหลินได้ฟังวาจานี้ หทัยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ทว่าไม่กล้าเอ่ยขัด จนหายใจหอบถี่ด้วยความร้อนรน
ขณะนั้น ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น “ท่านพี่ใหญ่ เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินท่านเอ่ยถึงมาก่อน?”
ผู้มาเยือนคือผู้ที่ถูกดึงตัวมา “สวมบทแสดงละคร” นั่นคือเฉียวตี้อี้
เฉียวเทียนจิงยกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก เอ่ยพลางหัวเราะว่า “เป็นข่าวที่เพิ่งส่งกลับมาเมื่อเช้านี้ ยังไม่ทันได้บอกเจ้ากับท่านพ่อ คุณชายกลับเมืองเจียวเฉิงโดยลำพัง ทั้งยังแสดงละครได้ตื่นตาตื่นใจยิ่ง!”
เฉียวตี้อี้ได้ยินพลันตาเป็นประกาย “ท่านพี่ใหญ่ ท่านรีบเล่าให้ข้าฟังเถิด!”
เฉียวเทียนจิงส่ายศีรษะ “รอไปกล่าวในกระโจมใหญ่พร้อมกันจะดีกว่า”
ม่อหย่งหลินได้ฟังก็ร้อนใจยิ่ง แทบจะกลั้นเสียงไว้ไม่อยู่แล้ว ทันใดนั้นเฉียวตี้อี้ก็อ้อนวอน “ท่านพี่ใหญ่ ท่านรู้ว่าข้าเป็นคนใจร้อน เอ่ยให้ข้าฟังก่อนเถิด!”
เฉียวเทียนจิง “จนใจ” หัวเราะเบา ๆ “น้องรอง เจ้าติดตามท่านพ่อไปอยู่ที่อู่ติ้งนานสี่ห้าเดือน ท่านพี่ได้ยินว่าเจ้ายังบุกลึกเข้าไปในกองทัพศัตรูเพียงลำพัง จับตัวม่อหย่งเซิงกลับมาเชือดหน้าเสาธง”
“ข้านึกว่าเจ้าจะสุขุมมากขึ้นแล้ว ที่ไหนได้ยังร้อนรุ่มเช่นนี้ เอาละ ๆ จะเล่าให้เจ้าฟังก่อนก็ได้”
เจียวเจียวยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินถึงตรงนี้ก็อดปิดปากหัวเราะไม่ได้
[ท่านพี่ใหญ่ช่างรู้วิธีแทงใจดำเสียจริง ผูกเชือกดักม่อหย่งหลินแล้วยังไม่ลืมเอ่ยถึงม่อหย่งเซิงอีก]
ในเรือน ม่อหย่งหลินได้ยินชื่อน้องชายตนเองก็ตาแดงก่ำ แต่ทั่วร่างอ่อนเปลี้ย แม้แต่แรงกำหมัดก็ไม่มีเสียแล้ว
ขณะนั้น เสียงของเฉียวเทียนจิงก็ดังต่อเนื่องว่า
“คุณชายกลับเมืองเจียวเฉิงโดยลำพัง บาดเจ็บอยู่บนร่าง เมื่อลงจากม้าก็แสร้งสลบไป ทุกคนตื่นตระหนก โกลาหลอลหม่าน”