สิ้นคำพูดนี้ ทุกคนหันหลังกลับมามอง เห็นเป็นฮองเฮา ทหารรักษาพระองค์จึงหลีกทางให้โดยพลัน
ถานฮั่นฉือที่อยู่ด้านข้างเห็นว่าความสนใจของทุกคนพุ่งไปที่ฮองเฮา ก็ฉวยโอกาสนี้ลากหวงเผยออกจากประตูข้างตำหนักรองทันที!
กงจู้ทรงอาภรณ์หงส์ ก้าวย่างอย่างเด็ดเดี่ยวมั่นคงมาจนถึงเบื้องหน้าองค์ชายรัชทายาท
นางเงยพระพักตร์มองฮ่องเต้หยงที่กำลังปกป้ององค์ชายรองอยู่ข้างหน้า แล้วกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววพระเนตรเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน
แม้นางจะมิได้มาเอง แต่แม่นมเหมยก็ให้คนมารายงานความคืบหน้าที่นี่ตลอด
เมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้หยงเหมือนถูกพิษแมลงผง นางก็ไม่รู้สึกสงสาร หากแต่รู้สึกสิ้นหวังเข้าไปถึงทรวง
บัดนี้นางย้อนทบทวนที่มาที่ไป ก็คาดเดาได้เลาๆ ว่าแมลงผงนี้คงจะเริ่มก่อตัวตั้งแต่วันที่อวี้หลิวยื่นหนังสือสวามิภักดิ์กับภาพวาดแล้ว
ครานั้นเหล่าขุนนางถวายคำแนะนำ ว่าแม่ทัพเฉียวได้บัญชาการทัพไปถึงหน้าประตูเมืองแคว้นเป่ยแล้ว หากฉวยโอกาสนี้บุกโจมตีต่อ ก็จะเป็นการสานต่อปณิธานอันยิ่งใหญ่ของบรรพบุรุษได้เป็นอย่างดี!
เวลานั้นพิษนี้คงยังไม่ลึกล้ำนัก ฝ่าบาทในฐานะโอรสสวรรค์ที่ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ด้วยลำแข้ง ก็น่าจะมีพลังใจแข็งแกร่งพอจะต้านทานได้ แต่ฝ่าบาทกลับหลงทะนงตน ดึงดันแต่ลำพัง
แผ่นดินและหญิงโฉมสะคราญ พระองค์ล้วนต้องการทั้งคู่
เมื่อฮ่องเต้หยงเห็นฮองเฮา สีพระพักตร์ก็เปลี่ยนไปมาอย่างขัดแย้ง พระองค์ก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง แต่องค์ชายรองกลับจับพระกรของฮ่องเต้หยงไว้แน่น แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า
“เสด็จแม่ เสด็จมาแล้วหรือ”
“ดูจากที่ประทับยืนของพระองค์แล้ว ก็รู้ว่าแผนการก่อกบฏของท่านพี่ไท่จื่อมีส่วนของพระองค์ด้วยสินะ?”