วันที่สาม เดือนสาม เช้าตรู่วันนี้ เฉียวเจียวเจียวตื่นแต่เช้า
เด็กน้อยนั่งเรียบร้อยบนตั่ง สวมกระโปรงเล็กสีชมพูอ่อน
บนศีรษะกลม ๆ มุ่นผมเป็นมวยเล็ก ๆ น่ารักสองข้าง ซ้ายขวาแล้วพันด้วยริบบิ้นสีเขียวอ่อนและชมพูอ่อนสองเส้น ห้อยลงข้างตัว
ภาพที่งดงามราวกับหยกสลักนี้ ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องละสายตาไม่ได้
แม่นมหลิวมองแล้วมองอีกด้วยความเอ็นดู ปากพร่ำชมไม่หยุดว่า “ฮูหยิน ในโลกนี้ไม่มีเด็กหญิงคนใดงามเกินคุณหนูของเราอีกแล้ว”
เฉียวเจียวเจียวได้ยินก็เอียงศีรษะยิ้ม ดวงตากลมโตโค้งงอ มีลักยิ้มน้อย ๆ สองข้าง
ตอนที่เฉียวตี้อี้เข้ามาในเรือนหลัก ภาพที่เห็นก็คือภาพที่ทำให้ใจอ่อนยวบเช่นนี้
“น้องเล็ก ให้พี่รองกอดเร็วเข้า!”
เฉียวตี้อี้ยิ้มร่าเดินเข้าไป อุ้มเฉียวเจียวเจียวขึ้นมาทันที แล้วใช้แก้มคลอเคลียใบหน้าน้อย ๆ ของเฉียวเจียวเจียวอย่างสนิทสนมโดยไม่รอช้า
“วันนี้ใครจะมาแย่งน้องเล็กจากข้า ล้วนไม่ได้ทั้งนั้น!”
“ท่านพี่! เล่น! ไปเล่น!”
เฉียวเจียวเจียวคว้าชายเสื้อเฉียวตี้อี้ไว้ ร้องเรียกอย่างตื่นเต้น
[ไปงานประชุมกวีแล้ว! รอคอยจริง ๆ เลยนะ!!!]
“ได้เลย พี่รองจะพาเจ้าไปเดี๋ยวนี้!”
เฉียวตี้อี้โยนตัวนางเบา ๆ บอกกล่าวฮูหยินเฉียวแล้ว จึงอุ้มเฉียวเจียวเจียวเดินออกไป
แม่นมหลิวตามไปเช่นเคย
ในห้องหนังสือเรือนจูหยวน เฉียวเทียนจิงกำลังตรวจสอบครั้งสุดท้าย
“ท่านอารอง เมิ่งกูเซวี่ยไปหรือยัง?”
เฉียวซานพยักหน้า “นายน้อย ข่าวที่กลับมาเมื่อเช้าวันนี้ เมิ่งกูเซวี่ยออกจากเรือนได้สำเร็จแล้ว”
เฉียวเทียนจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “โอ้? พวกเจ้าลงมือหรือ?”