ไป๋หลี่เฉิงโย่วเดินออกไปด้านนอกเรื่อย ๆ
ในที่ซึ่งไร้ผู้ใดแลเห็น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาแฝงรอยยิ้มอันลึกล้ำยากหยั่งรู้ ฝีเท้าเยือกเย็นราวกับกำลังเดินเล่นในสวน ประหนึ่งทุกสิ่งล้วนอยู่ในกำมือ
พลันเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เขาก็เห็นช่อดอกท้อที่บานสะพรั่งที่สุดบนกิ่งไม้
วินาทีต่อมา เขาไม่รีรอที่จะยื่นมือเด็ดลงมา ถือไว้พิจารณาอย่างพินิจ
ของงามดีเช่นนี้ ย่อมต้องกำไว้ในมือให้มั่น ถึงจะเรียกว่ารื่นรมย์ตา
"องค์ชาย"
องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกตั้งแต่แรกเห็นไป๋หลี่เฉิงโย่วเดินออกมา ก็รีบรุดเข้าไปหา
"อาถู เป็นอย่างไรบ้าง" ไป๋หลี่เฉิงโย่วเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ
องครักษ์อาถูตอบด้วยความเคารพ "องค์ชาย พวกเราห้านายเฝ้าระวังอย่างแน่นหนา ที่นี่ก็ห่างไกลผู้คน"
"เพียงด้านอาซินที่มีผู้หนึ่งมา บอกว่าเดินเล่นมาถึงที่นี่ อยากเข้าไปชมสวนท้อ ถูกขัดขวางไว้"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟัง "โอ้? ผู้นั้นเป็นอย่างไร"
อาถูลดเสียงลงทันที สีหน้าจริงจัง "แม้จะแต่งกายเป็นบัณฑิต แต่ลมหายใจเข้าออกหนักแน่นมีพลัง ดูเหมือนเป็นผู้ฝึกยุทธ์"
"องค์ชาย ต้องให้ข้าน้อยตามหาผู้นั้นออกมาหรือไม่"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วใคร่ครวญครู่หนึ่ง ก่อนเผยรอยยิ้มเปี่ยมความหมาย
"ไม่ต้องแล้ว กระหม่อมรู้ว่าเป็นคนของผู้ใด ปล่อยให้เขากลับไปรายงานเถิด"
"เช่นนี้ วันรุ่งขึ้นถึงจะสนุกยิ่งกว่า..."
ไป๋หลี่เฉิงโย่วกล่าวพลางก้าวเดินต่อไป กระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งตามจังหวะ