เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฮ่องเต้หยงถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา
“ฝ่าบาท ได้เวลาลุกแล้ว มิอาจพลาดการเข้าเฝ้ายามเช้า”
ฮ่องเต้หยงยังปรือพระเนตร ก็พลันเห็นพระพักตร์ฮองเฮาชัดเจน รีบพระองค์ลุกพรวดขึ้นนั่ง
ยามนั้น พระองค์รู้สึกถึงความเจ็บแปลบเล็กน้อยที่พระศอ แต่ไม่นานก็สลายไป
ทว่าฮ่องเต้หยงยามนี้มิมีแก่ใจใส่ใจความรู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อยนั้น พระองค์ไม่ทรงคาดคิดว่า คืนก่อนพระองค์จะทรงมึนเมาไปเสียแล้ว!
คืนก่อน ฮองเฮาทูลเล่าถึงความหลังเมื่อครั้งยังอยู่ในจวนอ๋อง ถึงยามที่จ้านเอ๋อร์เพิ่งลืมตาดูโลก พระองค์ทรงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ทรงเผลอดื่มไปหลายจอก
หวงเผยที่เฝ้าอยู่หน้าตำหนักได้ยินเสียงดัง รีบเรียกคนให้เข้าไปปรนนิบัติสรงน้ำแปรงพระพักตร์
ทว่าสายพระเนตรของฮ่องเต้หยงกลับติดตามฮองเฮาตลอดเวลา
คืนก่อนพระองค์ทรงมึนเมา จนไม่รู้พระองค์ใด ควรจะมิได้...
ฮองเฮาเสด็จมาใกล้พระองค์เพื่อทรงฉลองพระองค์ด้วยพระองค์เอง บางทีอาจเป็นเพราะแสงเทียนสลัว หรือคืนก่อนปลุกความทรงจำอันงดงามมากมายขึ้นมา ฮ่องเต้หยงจึงทรงยกพระหัตถ์ขึ้นลูบพระพักตร์ฮองเฮาโดยพลัน
ฮองเฮาชะงักพระวรกายแข็งค้าง สติของฮ่องเต้หยงก็หวนคืนในบัดดล ทรงลดพระหัตถ์ลงทันที
พระองค์ทรงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ฉลองพระองค์ด้วยพระองค์เองสามสี่ที ก็รีบพระดำเนินออกไปภายนอก
“เจิ้นไปเข้าเฝ้าแล้ว ฮองเฮาจงพักผ่อนอย่างสบายใจเถิด”
หวงเผยคารวะฮองเฮาที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น แล้วรีบเร่งฝีเท้าตามติดไป ในใจยังเปี่ยมด้วยความปีติยินดี
ดีเหลือเกิน!
หลังจากค่ำคืนนี้ ฮ่องเต้และฮองเฮาคงจะกลับคืนดีกัน!