"ท่านพี่!"
เสี่ยวซื่อหันไป พอดีเห็นพี่ชายของตนก้าวเข้ามาในลานบ้าน เขาคิ้วตาลุกวาว เปล่งเสียงร้องด้วยความยินดี
เจียวเจียวได้ยินก็หันไปดู พบกับเสิ่นหยวนจ้านที่กำลังโน้มตัวลง อ้าแขนรอรับนาง
"ท่านพี่ฮ่องเต้!"
เจียวเจียวดีใจนัก รีบกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไปหา ถูกเสิ่นหยวนจ้านอุ้มขึ้นมาช้อนไว้ในอ้อมกอด
"รอเจ้าเข้าวังมาเนิ่นนานนัก แม้แต่พี่หลานของเจ้า เมื่อวานยังพร่ำถึงอยู่เลย"
เจียวเจียวยิ้มแสยะ เชิดคางขึ้น "เจียวเจียวใครเห็นใครก็รัก นี่เป็นที่ประจักษ์แก่ตาทุกผู้คน!"
เสิ่นหยวนจ้านได้ฟังพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยน พยักหน้าติดๆ กัน "จริงแท้ จริงแท้"
เขาอุ้มเจียวเจียวไปนั่งด้านข้าง เวลานั้นเจียวเจียวก็เอ่ยปากขึ้นอย่างเหมือนไร้จุดหมาย "ท่านพี่ฮ่องเต้ เจียวเจียวได้รับสารจากบ้านของท่านพ่อแล้ว"
เสิ่นหยวนจ้านได้ยินก็เก็บสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย ลูบศีรษะเจียวเจียว "ท่านพี่ก็ได้รับเช่นกัน หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นโดยเร็ว..."
ปีนี้เป็นวสันตฤดูแรกนับแต่เจินเอ๋อร์ถือกำเนิด อีกทั้งยังเป็นวสันตฤดูแห่งปีติ้งอันที่หนึ่ง เดิมทีจะต้องจัดงานใหญ่โต
แต่ทว่าในยามนี้ ผู้คนในอู่ติ้งยังคงทุกข์ทนยากเข็ญ สถานการณ์ชายแดนเหนือคับขันยิ่ง จะให้เขาสบายใจเสวยสุขในวังหลวงได้อย่างไร?
ฉะนั้นปีนี้พระราชพิธีในวังจึงเรียบง่ายงดงาม หมู่เสนาข้าราชการในเมืองหลวงล้วนรู้จักเพลามองการณ์ไกล ต่างก็เก็บตัวเจียมตนตามๆ กัน
"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เจียวเจียวอยากบอกท่านพี่ฮ่องเต้..."
เจียวเจียวเผยอาการลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังเอื้อนเอ่ยออกมา
หัวใจของเสิ่นหยวนจ้านกระตุกริบหรี่ พลางเงยหน้ามองกงจู้ที่อยู่ไม่ไกล
กงจู้ค่อยๆ ลุกขึ้น กวักมือเรียกเสี่ยวซื่อ "เสี่ยวซื่อ เจ้าตามเสด็จแม่มา เสด็จแม่อยากเลือกของขวัญวสันตฤดูให้เจียวเจียวด้วยตนเอง เจ้ามาช่วยเสด็จแม่พิจารณาดูหน่อยเถิด"