ชั่วพริบตาต่อมา บนร่างของเจียวเจียวก็สว่างเรืองรองด้วยแสงสีทอง ราวกับยามที่นางใช้ซื้อขายบุญกุศลช่วยชีวิตผู้คน แสงที่เคยสถิตบนฝ่ามือนางอย่างไรอย่างนั้น
เพียงครั้งนี้ แสงนั้นเจิดจ้ายิ่ง แทบจะพลันกดทับอสนีม่วง แผ่ซ่านทั่วลานกว้าง!
ถึงยามนี้ เจียวเจียวจึงได้ประจักษ์แจ้ง แท้จริงแสงนี้—คือรูปธรรมแห่งบุญกุศล
ทุกผู้คนอาบไล้อยู่ในรัศมีทอง ความหนาวเย็นทั่วร่างสลายสิ้น ต่างคลี่คลายคิ้วที่ขมวดด้วยความเบาใจ
เชอเจาฮวาแต่เดิมอ่อนล้าเต็มที ครานี้ภายใต้แสงทองอบอุ่น ก็พลันฟื้นคืนพละกำลังขึ้นบ้าง
ใจนางดิ้นรนต่อสู้ลังเลอยู่นาน สุดท้ายระหว่างที่ทุกคนตะลึงงัน ก็แหงนหน้ามองบุตรผู้อยู่ระหว่างสองขานั่น
มันมิได้เปล่งเสียงร่ำไห้ เชอเจาฮวารู้แก่ใจ ว่ามันตายไปแล้วจริง ๆ......
รำลึกถึงตรงนี้ หางตานางก็เอ่อคลอด้วยน้ำตา ราวกับเป็นอิสระ ราวกับโศกาอาดูร
ทว่าชั่วพริบตาต่อมา เชอเจาฮวาก็ชะงักงัน นาง......นางเห็น บนร่างเด็กทารกมีแสงเรืองรอง เปล่งประกายแสงม่วง!
ยามนั้น นอกรัศมีทอง ในนภาคราตรี เสียงอสนีกระหึ่มทะลุฟ้า ราวกับจะเจาะบันดาลฟ้าทลาย
ทว่าในรัศมีทอง เสียงอสนีกลับดังก้องดั่งอยู่หลังขุนเขานับหมื่นชั้น หมดสิ้นซึ่งพลานุภาพข่มขวัญ
เจียวเจียวมีสีหน้าคร่ำเคร่งแหงนหน้ามอง เอ่ยพึมพำออกมาโดยมิรู้ตัวว่า “ท่านพญายมเฒ่า ข้าได้ทำสุดความสามารถแล้ว”
“ถึงขั้นนี้แล้ว ต่อไปจะเก็บตกเช่นไรเล่า? ข้าต้องทำอย่างไร ถึงจะสมปรารถนาได้?”
สิ้นเสียงเจียวเจียว ในรัศมีทองพลันมีไอเย็นสายหนึ่งเบียดเสียดเข้ามา พัดประจันหน้านาง พร้อมกับนำพาเสียงหนึ่งมาว่า
“เมื่อใดที่ผู้คนในโลกนี้หันเหวิถีชะตากรรมมากยิ่งขึ้น หลั่งไหลเจตจำนงอิสระมากขึ้นเรื่อย ๆ ‘วิถีฟ้า’ ก็จะสูญเสียอำนาจข่มขวัญ ยอมศิโรราบต่อดวงวิญญาณอันเป็นไททั้งปวง!”
เจียวเจียวฟังถึงตรงนี้ ก็อ้าปากค้างเล็กน้อย
นี่......นี่เป็นน้ำเสียงของนางชัด ๆ เป็นคำที่นางเคยกล่าวกับเสิ่นหยวนไป๋!
“นี่คือคำของเจ้า เจ้าก็ทำได้สำเร็จแล้ว”