เฉียวเจียวเจียวแม่นางน้อยขี้เม้าท์ตื่นแต่เช้าตรู่ บัดนี้นางเล่นห่วงเก้าห่วงอย่างใจลอย รอคอยจะพบหน้าสะใภ้ใหญ่เต็มที!
ฮูหยินเฉียวเพิ่งได้เป็นแม่สามีเป็นคราแรก ในใจตื่นเต้นยิ่งนัก เตรียมอั่งเปาและน้ำชาไว้พร้อมแต่เนิ่น ๆ รอพบลูกสะใภ้คนโต!
เฉียวเจียวเจียวมองฮูหยินเฉียวที่ง่วนอยู่กับการจัดนั่นนี่เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย พลันรู้สึกขบขัน
[ดูแม่ข้าสิ รูปโฉมยังสาวงามเช่นนี้ กำลังจะได้เป็นแม่สามีแล้ว เชอะ ช่างรู้สึกแปลกแยกนัก]
[ฮี่ ๆ สะใภ้ใหญ่เขาบ้านแล้ว รอให้สะใภ้รองเขาบ้านตามมา พวกเราก็จะเป็นครอบครัวที่คึกคักกันเสียจริง!]
เฉียวเจียวเจียวกำลังคิดเรื่อยเปื่อย แม่นมหลิวก็พลันเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข พลางร้องเบา ๆ ว่า:
"ฮูหยิน คุณชายและฮูหยินน้อยมาแล้ว!"
ฝีเท้าฮูหยินเฉียวชะงักลงทันที รีบเอ่ยว่า "ให้ท่านพี่ใหญ่พาเสวียนไปโถงใหญ่เถิด ดูตะวันนั่นเถิด นายท่านก็คงจะเลิกเข้าเฝ้าแล้ว"
เฉียวเจียวเจียวเป็นเด็กฉลาด ลงจากเก้าอี้เตี้ยด้วยความยากลำบาก แล้วเข้าสวมกอดขาฮูหยินเฉียว
"แม่! แม่! ท่านพี่!"
[ท่านแม่! ข้าจะไปดูพี่สะใภ้ด้วย!]
ฮูหยินเฉียวฉีกยิ้มกว้าง อุ้มเฉียวเจียวเจียวขึ้นมา
"ไม่ว่าแม่อยู่ไหน แม่ต้องพาแก้วตาดวงใจของแม่คนนี้ไปด้วยเป็นธรรมดา"
ฮูหยินเฉียวว่าแล้วก็หอมแก้มเฉียวเจียวเจียว แล้วอุ้มนางมุ่งหน้าไปยังโถงใหญ่
เฉียวจงกั๋วควบม้าแซงกลับมา กลับถึงโถงใหญ่ก่อนฮูหยินเฉียวเสียอีก
ตอนเฉียวเจียวเจียวเข้าไปนั้น หานหย่าเสียนกำลังทำความเคารพเฉียวจงกั๋วอยู่
"ท่านพี่! ท่านพี่!"
เฉียวเจียวเจียวร้องเรียกอย่างตื่นเต้น
เฉียวเทียนจิงก้าวมารับตัวอย่างรวดเร็ว รับเฉียวเจียวเจียวมาด้วยสีหน้าเอ็นดู
"น้องเล็กน่ารักนัก ให้พี่อุ้ม"