วันที่สิบห้าเดือนเก้า เป็นวันคล้ายวันเกิดของเจียวเจียว
ตามธรรมเนียมแล้ว วันเกิดครบหนึ่งขวบย่อมต้องจัดงานใหญ่
แต่ตระกูลเฉียวเพิ่งจัดงานมงคลสมรสไปหยก ๆ อีกทั้งองค์หญิงใหญ่ก็เพิ่งประสบเคราะห์ได้ไม่กี่วัน หลังจากเฉียวจงกั๋วและฮูหยินเฉียวหารือกันแล้ว จึงตัดสินใจเชิญเพียงญาติมิตร ปิดประตูเรือนฉลองกันอย่างครึกครื้นก็พอ
เช้าตรู่วันนี้ องค์ชายสี่ไม่รอให้เฉียวจงกั๋วลงจากว่าราชการ ก็นำผู้ติดตามมาเยือนจวนตระกูลเฉียวแต่เนิ่น ๆ
บัดนี้เขาเดินทางมาเรือนหลักอย่างคล่องแคล่วดุจเส้นทางที่คุ้นเคย มาถึงหน้าประตูเรือนก็ร้องเรียกอย่างอ่อนหวานว่า “ท่านอาจารย์หญิง! เสี่ยวซื่อมาแล้วขอรับ!”
ฮูหยินเฉียวกำลังหวีผมจุกให้เฉียวเจียวเจียวอยู่ พอได้ยินเสียงองค์ชายสี่ก็รีบออกมาต้อนรับ
“องค์ชายสี่ เชิญเข้ามาเถิดเพคะ”
องค์ชายสี่ยิ้มอย่างประหม่าเล็กน้อย “ท่านอาจารย์หญิง วันนี้ข้ามาเร็วไปหน่อย ไม่ได้รบกวนท่านใช่หรือไม่ขอรับ”
ฮูหยินเฉียวเงยหน้ามองเขา เห็นเพียงเด็กน้อยร่างเล็กหลบอยู่ข้างประตู ดวงตากลมโตเป็นประกาย สองสามเดือนนี้ผิวคล้ำลงไปมาก ทว่าก็ยังเป็นเด็กที่งดงามยิ่ง
หลายเดือนมานี้ องค์ชายสี่ใช้เวลาครึ่งหนึ่งอยู่ที่จวนตระกูลเฉียว
เขาแม้จะอายุยังน้อย แต่รู้จักมารยาทยิ่งนัก พูดจาหวานหู ฝึกวรยุทธ์ก็อดทนทรหด ทุกสิ่งล้วนดีงาม เป็นที่รักใคร่ยิ่งนัก
“ที่ไหนกัน เจียวเจียวเพิ่งตื่น เชิญเข้ามาเถิด” ฮูหยินเฉียวกล่าวพลางยิ้ม
องค์ชายสี่ได้ฟังพลันตาวาว รีบสาวเท้าก้าวตามเข้ามา แต่มือทั้งสองกลับซ่อนไว้ข้างหลัง ราวกับกำบังสิ่งใดอยู่