คำพูดนี้หลุดออกไป ผู้คนทั่วทั้งลานแตกตื่นโกลาหล!
ปรมาจารย์เชอที่ยืนอยู่ห่างออกไปได้ยินคำพูดเข้า ชั่วขณะนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
แต่ไม่นาน ความคิดนับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว เพียงพริบตา สีเลือดบนใบหน้าปรมาจารย์เชอก็จางหายไปหมด
เขาอ้าปากหมายจะห้ามหยินจู ทว่าตอนนี้ในใจตื่นตระหนกเกินไป ลำคอเหมือนถูกล็อกไว้ ส่งเสียงใดไม่ออกเลย
ปรมาจารย์เชอร้อนรนยิ่งนัก รีบสาวเท้าวิ่งไปหาหยินจูทันที
ส่วนหยินจูรู้ดีว่าเมื่อตนเอ่ยปากแล้ว เวลาที่เหลืออยู่ก็ไม่มาก นางจึงเปล่งเสียงขึ้น สะอึกสะอื้นร้องตะโกนว่า
"เป็นความจริง คำลือทั้งหลายล้วนเป็นความจริง!"
"ปีนั้นองค์หญิงเพิ่งสิบสองชันษา ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น ไอ้สัตว์สองตัวนั้นคือจินหย่งอ๋องและอ๋องจินอวี้ ละเลยครรลองมนุษย์แห่งจริยธรรม บังคับข่มขืนองค์หญิง นับแต่นั้นก็ใช้สารพัดวิธีกดขี่ข่มเหงองค์หญิงยาวนานถึงสี่ปี!"
"เพื่อปกปิดความชั่วร้าย สี่ปีนั้นพวกมันยังสังหารปิดปากนางในและขันทีไปกว่าพันคน อ๋องจินอวี้สันดานโหดเหี้ยมลามก มักใช้แส้เฆี่ยนตีนางในเปลือยกายเป็นความสนุก ผู้ที่ถูกเขาข่มเหงสังหารนับพัน—อ๊าก—"
เสียงของหยินจูหยุดลงกะทันหัน ร่างก็หายไปจากตรงหน้าชาวเมือง ปรากฏว่าปรมาจารย์เชอดึงตัวนางลงไปจากด้านหลัง
หยินจูมีใจมุ่งตายแต่แรกแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงสงบนิ่งอย่างยิ่ง นางหันไปมองเห็นว่าทหารรักษาเมืองไม่ได้ขึ้นมา ก็คาดว่าปรมาจารย์เชอตื่นตระหนกเกินไป จึงยังไม่ทันได้ตะโกนเรียกคน
ปรมาจารย์เชอไร้พลังยุทธ์ และก็อายุมากแล้ว ส่วนนางหลายปีนี้ได้เรียนวิชาป้องกันตัวเล็กๆ น้อยๆ หากปรมาจารย์เชอคิดว่าจะหยุดนางได้ง่ายๆ ก็คิดผิดมหันต์แล้ว!
หยินจูพลิกร่างกลับตัวอย่างคล่องแคล่ว ในชั่วพริบตาชักมีดสั้นออกมาจากเอว ฟาดฟันไปที่หน้าปรมาจารย์เชอ