ไป๋หลี่เฉิงโย่วก้าวเดินเข้าไปทีละขั้น ไปถึงข้างกายเซินหย่งหนิง เขายื่นมือสั่นเทิ้มรับใบข่าวมรณกรรมที่เซินหย่งหนิงชูขึ้นสูง
เมื่อเห็นอักษร "เซินเกาหล่าง" สะดุดตาอยู่เบื้องบน ร่างก็พลันถอยกรูดหลายก้าว ทรงตัวไม่อยู่โดยสิ้นเชิง
เมิ่งกูเซวี่ยเห็นดังนั้นก็เร่งรุดเข้าประคอง พร้อมร้องเสียงต่ำว่า "ไป๋หลี่!"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วหันมามองเมิ่งกูเซวี่ยแวบหนึ่ง ยามนี้ดวงตาแดงช้ำ ใจเจ็บราวถูกมีดกรีด
เขาก้มลงถามด้วยเสียงสั่นว่า "ท่านน้า ขอท่านบอกโย่วเอ๋อร์ที ท่านตา......ท่านตาจากไปอย่างไร?"
เซินหย่งหนิงใจสาหัสแทบทะลัก แต่ยังเอ่ยว่า "โย่วเอ๋อร์ ท่านตาของเจ้าป่วยกะทันหัน รักษาไม่ทันการณ์ ล้มลงบนเตียงนอน—"
"ท่านน้า!"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วพลันร้องเสียงหลง ขัดจังหวะวาจาเซินหย่งหนิง เขาคุกเข่าลงอย่างเชื่องช้า อยู่เคียงข้างเซินหย่งหนิง เอ่ยด้วยเสียงสะอื้นว่า
"เป็นเพราะข้าหรือไม่? ท่านน้า เป็นเพราะโย่วเอ๋อร์หรือเปล่า? ทั้งที่......ทั้งที่ไม่ต้องถึงขั้นนี้ก็ได้ โย่วเอ๋อร์สำเร็จการณ์แล้วมิใช่หรือ!"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วกล่าวจบ จิตใจแทบพังทลาย เขาหลักแหลมยิ่งนัก เหตุใดจะไม่รู้ว่าการจากไปของเซินเกาหล่างในยามอ่อนไหวเช่นนี้หมายถึงสิ่งใด
เซินหย่งหนิงรู้สึกว่าไป๋หลี่เฉิงโย่วกำไหล่เขาไว้แน่น เขาเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เขาเงยหน้าช้าๆ มองไปยังจอมราชันย์ผู้สูงส่งในท้องพระโรง นัยน์ตาเผลอฉายแววเดียดแค้นรุนแรง
"ท่านน้า ท่านบอกข้า บอกโย่วเอ๋อร์เถิด—"
เซินหย่งหนิงได้ยินเสียงทุกข์ระทมของไป๋หลี่เฉิงโย่ว แววเดียดแค้นในดวงตาก็จางหายไปช้าๆ กลายเป็นความขื่นขมสิ้นหวังที่มิอาจสลาย