เฉียวเทียนจิงกลับจวนโดยไม่หยุดพัก เข้าไปยังเรือนจูหยวน สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
หานหย่าเสียนได้ยินเสียงก็ออกมาต้อนรับ
“คุณชายเฉียว!”
นางร้องเรียกด้วยความกังวล ก่อนรีบสาวเท้าเข้ามาหา
เมื่อคืนนางหวาดหวั่นใจอยู่ทั้งคืน เช้าตรู่วันนี้คุณชายรีบร้อนกลับมา ได้เพียงล้างหน้าผลัดอาภรณ์ก็ต้องรีบเข้าวังไปอีก
นางปวดใจที่คุณชายต้องวิ่งวุ่นไม่หยุดหย่อน แต่ก็รู้ว่าบิดาไม่อยู่จวน คุณชายในฐานะบุตรชายคนโตต้องแบกรับภาระทั้งบ้าน
เข้าเรือนแล้ว สาวใช้ล้วนถอยออกไป เฉียวเทียนจิงเห็นหานหย่าเสียนวุ่นวายดูแลตนอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่สวมกอดนางจากด้านหลังแน่นหนา
“เสวียนเอ๋อ ทำให้เจ้าต้องกังวลแล้ว”
ได้กลิ่นหอมคุ้นเคยจากกายภรรยา ประสาทที่ตึงเครียดของเฉียวเทียนจิงก็ได้ผ่อนคลายลงบ้างในชั่วขณะ
หานหย่าเสียนส่ายหน้า กล่าวเสียงนุ่มนวลว่า “ข้าได้แต่นั่งอยู่บ้านอย่างสงบ ที่ไหนจะต้องวิ่งวุ่นใจร้อนเท่าท่านข้างนอกเล่า”
“คุณชาย ท่านเหนื่อยเกินไปแล้ว ไปพักผ่อนสักหน่อยเถิด”
“มื้อเที่ยงเราไปกินที่เรือนท่านแม่กันเถิด ท่านแม่ก็กังวลท่านมาก ส่งคนมาถามหลายครั้งแล้ว”
เฉียวเทียนจิงวางคางบนบ่าของหานหย่าเสียน คลอเคลียแก้มนางเบาๆ จึงยอมพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“ดี ล้วนตามใจเสวียนเอ๋อ”
หานหย่าเสียนหน้าแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย “พอแล้ว ไปเร็วเข้า”
เฉียวเทียนจิงได้นอนหลับสนิทสมใจ ตื่นขึ้นมาอีกที ภายในเรือนก็มืดสลัวแล้ว
เขางงงวยอยู่ครู่ใหญ่ พอรู้สึกตัวเต็มที่ก็พลันลุกพรวด