เซิ่งซิ่วหรันรู้ดีว่าความลับนี้สั่นคลอนหัวใจเพียงใด ยามนั้นนางถอยร่นเข้าไปในป่า ก็ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว
ราชตระกูลอัปยศเช่นนี้ หากแพร่งพรายออกไป และจัดการไม่ดี ก็อาจชักนำพระพิโรธแห่งฮ่องเต้เป็นแน่!
จอมราชันพิโรธ ซากศพเกลื่อนกลาด โลหิตนองเป็นสายธาร ล้วนเป็นไปได้ยิ่ง!
ส่วนผู้นำหัวที่ดึงความลับนี้ออกมา จะต้องถูกประหารเป็นคนแรก กระทั่งเก้าชั่วโคตรถูกลากไปรับเคราะห์ ไม่มีวันหวนคืน!
"คุณชายเฉียว ข้าไม่มีหลักฐาน แต่ข้าได้ยินโจวปั๋วพูดกับหูตนเอง!"
เซิ่งซิ่วหรันสูดลมหายใจลึก รื้อฟื้นรายละเอียดทั้งหมดของการแอบฟังความลับในวันนั้นขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ต้นจนจบ
"คุณชายเฉียว นี่คือเหตุผลที่ข้าเอ่ยถึง 'ภูผาจำลอง' และ 'การไปเคารพศพ' ก็ทำให้โจวปั๋วหวาดกลัวถึงเพียงนั้น ถูกเขาทรมานอย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!"
"ที่เขาไม่ฆ่าข้า เพราะข้าหลอกเขาว่า ข้าได้มอบจดหมายที่มีความลับนี้ไว้ให้ผู้หนึ่งแล้ว หากข้าตาย ผู้นั้นจะเปิดเผยความลับแก่สาธารณะ!"
"ความลับนี้ โจวปั๋วคือผู้รู้ความมากที่สุด หากเขาตาย ก็สิ้นคำให้การอย่างแท้จริง แต่หากเขายังมีชีวิต เขาคือจุดอ่อนใหญ่หลวงที่สุดขององค์ชายรอง!"
เฉียวเทียนจิงตื่นตะลึงเหลือเกิน จนนานทีเดียวไม่อาจกล่าววาจา
เฉียวเจียวเจียวก็ตื่นตระหนกเช่นกัน
[พระเจ้า ฮ่องเต้หยงผู้คลั่งรัก กลับสวมหมวกเขียวอันมหึมาเช่นนี้หรือ?]
[หากเป็นดังที่เซิ่งซิ่วหรันว่า คือนางได้ยินจากปากโจวปั๋วเอง เรื่องนี้ก็คงไม่ผิดไปแล้ว! เว้นแต่... เว้นแต่โจวปั๋วเองก็เข้าใจผิด!]