ทุกผู้คนได้ยินดังนั้น ต่างพากันมองไปทางหวงเผย
องค์ชายรองได้ฟังใจเต้นระรัว สีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง ดูท่าโจวปั๋วจะจัดการเรื่องสำเร็จแล้ว
"ภาพ?"
ฮ่องเต้หยงรีดคิ้วเล็กน้อย เอี้ยวพระพักตร์กวาดตามองไท่จื่อแวบหนึ่ง ทรงเปล่งพระสุรเสียงเข้มว่า "ถวายขึ้นมา"
ไท่จื่อมีสีหน้าแฝงความ "คาดไม่ถึง" ก้าวขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว
หวงเผยแม้จะไม่กล้าแม้แต่ลุกขึ้น เขาทำตัวสั่นเทา วางปึกภาพนั้นไว้ตรงหน้า หยิบภาพบนสุดออกมา กัดฟันกรอดแล้วคลี่ออกอย่างแรง!
สิ่งที่ปรากฏบนภาพตำตาทุกคน เป็นภาพสตรีเลอโฉมเอนกายบนเตียงนอนงามของนาง อาภรณ์เลื่อนหลุดลงถึงต้นแขน ผ้าคลุมบางเบาทาบทับกาย วาดโครงร่างอรชรโค้งเว้า
เห็นเพียงนางแหงนหน้าขึ้นน้อยๆ สีหน้าเลือนราง ส่วนดวงตาหรี่ปรือคู่นั้นกลับมองออกมายังนอกภาพ ราวกับจ้องมองทะลุเข้าไปในหัวใจของคนดูภาพ
สิ่งที่ทำให้คนไม่กล้ามองอย่างที่สุดคือ รูปวาดสตรีผู้นี้มีคราบเหลืองจางๆ อยู่บนเรือนกาย เป็นร่องรอยที่น่าสงสัยอย่างร้ายแรง
ผู้คนในท้องพระโรงเห็นภาพนี้ ต่างพากันสูดลมหายใจลึกพร้อมกัน!
เพราะใบหน้านี้ ชัดแจ้งว่าเป็นอวี๋เฟยกงจู้ที่ล่วงลับไปแล้ว!
"เสด็จ...พระสนมแม่..."
องค์ชายรองพึมพำพางใดคำหนึ่ง ทั้งผู้คนสีหน้าซีดขาว ร่างผอมบางโยกเยก เกือบยืนไม่อยู่
จินจูบนพื้นได้ยินดังนั้นสะบัดหน้ามามองโดยแรง พอเห็นชัดผู้อยู่ในภาพ นางมีใบหน้าบิดเบี้ยว ส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งแหลมเล็ก!
"อ๊ากก!!! พวกเจ้าสัตว์เดรัจฉาน! พวกเจ้ากล้าดี...กล้าดียังไงมาหมิ่นฉีกองค์หญิงเช่นนี้! ข้าฆ่าพวกเจ้า!"
ท่ามกลางเสียงร้องของจินจูที่เหมือนจะเสียสติ ฮ่องเต้หยงทรงค่อยๆ ยืนพระวรกายขึ้น
เฉียวจงกั๋วเงยหน้ามอง เห็นเพียงฮ่องเต้หยงทรงมีพระพักตร์แดงก่ำ ดวงพระเนตรถลนโปน เส้นพระโลหิตบนพระนลาฏเต้นตุบๆ อย่างเห็นได้ชัด