เมิ่งกูเซวี่ยในฐานะพระสนม ย่อมไม่มีสิทธิ์ขึ้นตำหนักเพื่อรับคณะทูต
นางรู้ว่าไป๋หลี่เฉิงโย่ววางพระทัยมาตุจฉาไม่ลง จึงเอ่ยปากว่า
“ไป๋หลี่ ท่านไปเถิด ข้าจะอยู่ดูแลเสด็จแม่แทน เจียวเจียวยังเล็ก ข้าจะให้นางอยู่ที่นี่”
“ท่านพาหมอหลวงโจวไปด้วยเถิด อีกประเดี๋ยวค่อยให้ท่านเฉียวรอที่หน้าประตูวัง ข้าจะส่งเจียวเจียวไปให้”
เฉียวเจียวเจียวรู้สึกว่าการจัดการนี้เหมาะสมยิ่ง
ไป๋หลี่เฉิงโย่วมองเมิ่งกูเซวี่ย แววตาฉายแววอบอุ่น
“ดี”
เสด็จพ่อเรียกเข้าพบหลายครั้ง เมื่อครู่ยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้ แต่บัดนี้เสด็จแม่ฟื้นแล้ว หากยังบ่ายเบี่ยงอีก ถือเป็นการไม่เคารพอย่างใหญ่หลวง
แม้เรื่องที่เสด็จแม่หมดสติจะมีพิรุธมากมาย แต่เขาก็วางใจได้ครึ่งหนึ่ง
ดูท่าทีของท่านพี่ใหญ่เมื่อครู่ เขารู้เรื่องอะไรบางอย่างแน่นอน!
เขาจะถือโอกาสไปดูเสียหน่อยว่าเสด็จพ่อ ท่านพี่ใหญ่ แล้วก็องค์ชายรองกำลังเล่นช่องความคิดอะไรกัน!
ไป๋หลี่เฉิงโย่วพาหมอหลวงโจวจากไป ท่านอาฉียวย่อมอยู่ปกป้องเจียวเจียวต่อไป
เมิ่งกูเซวี่ยมองแผ่นหลังของไป๋หลี่เฉิงโย่วลับหายไปตรงมุมตึก จึงอุ้มเจียวเจียวเข้าตำหนักหลัก
ยามนี้มาตุจฉานอนอยู่บนเตียง สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เมิ่งกูเซวี่ยเดินเข้าไปด้วยสีหน้ากังวล ยังไม่ทันเอ่ยถาม แม่นมเฒ่าก็เอ่ยปากชมเมิ่งกูเซวี่ยขึ้นมา
“ฮูหยิน ช่วงที่ท่านหมดสติ พระสนมมาดูแลท่านอยู่บ่อยครั้ง”