ตลอดปีกว่ามานี้ แต้มบุญกุศลถูกใช้ไปไม่น้อย จากเดิม 1635 แต้ม บัดนี้เหลือเพียง 815 แต้มแล้ว
ตั้งแต่ได้รับคำเตือนจากเสี่ยวซื่อ เฉียวเจียวเจียวยามนี้ใช้ซื้อขายบุญกุศลช่วยคน ก็ไม่พร่ำบ่นในใจอีกเลย
ครานี้นางปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่าจนสิ้น จนกระทั่งรู้สึกว่า 'ยันต์ปลุกเร่งฟื้นคืน' ได้หลอมรวมเข้าสู่ร่างของฮูหยินเจ้าแคว้นอย่างสมบูรณ์แล้ว จึงได้ชักมือกลับอย่างไม่ให้ใครสังเกต
คนในห้องต่างกลั้นลมหายใจ จับจ้องฮูหยินเจ้าแคว้นโดยไม่ขยับกาย
โจวฉียืนอยู่ด้านข้าง เห็นฮูหยินเจ้าแคว้นไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง ก็แอบทอดถอนใจ กำลังจะเอ่ยปากยอมรับความสามารถอันต่ำต้อยของตน
ผู้ใดคาดคิด ในเวลานี้เอง แม่นมชราที่อยู่ข้างๆ ก็พลันร้องเสียงต่ำว่า "ขยับแล้ว! องค์ชาย! บ่าวเห็นเปลือกตาของฮูหยินขยับแล้ว!"
ชั่วขณะต่อมา ภายใต้สายตาที่จับจ้องอย่างกระวนกระวายของทุกคน ฮูหยินเจ้าแคว้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจริงๆ!
เฉียวเจียวเจียวเห็นดังนั้น ก็ดีใจในใจ
[สุดท้ายแล้วก็เป็นนิ้วทองจากท่านพญายม ช่างสมหวังดังใจคิดเสียจริง!]
"เสด็จแม่?"
ไป๋หลี่เฉิงโย่วเอ่ยเรียกเสียงสั่นเครือ ระมัดระวังอย่างยิ่ง
ฮูหยินเจ้าแคว้นดูเลื่อนลอยอยู่บ้าง นางกวาดสายตาอย่างสับสนไปรอบๆ เมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าของไป๋หลี่เฉิงโย่ว ก็ยังไม่ทันได้สติ
"โย่วเอ๋อร์?"
ฮูหยินเจ้าแคว้นร้องเรียกบุตรชายของนางด้วยสัญชาตญาณ น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเคย
แม้ลูกผู้ชายไม่อาจหลั่งน้ำตาง่ายดาย แต่ไป๋หลี่เฉิงโย่วในยามนี้ก็อดไม่ได้ที่จะตาแดงก่ำ
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าในใจของเขาในช่วงเวลานี้ทุกข์ทนเพียงไหน!
"ดีเหลือเกิน!"
เมิ่งกูเซวี่ยร้องออกมาด้วยความยินดีปรีดา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเต็มใบหน้า