เฉียวเทียนจิงอุ้มเจียวเจียวไว้ในอ้อมอก เดินเลียบกำแพงถ้ำไปในความมืด พวกเขากำลังพยายามไปสมทบกับเสิ่นหยวนหลิง และพบกับเสิ่นหยวนไป๋อีกครั้ง
เจียวเจียวหลับตาอยู่ตลอด เห็นเสิ่นหยวนไป๋กับเสี่ยวซื่อพูดคุยกันถึงเพียงนี้ นางก็พลันรู้สึกราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดหลุดลอยเกินควบคุม
บัดนี้ เสียงของเสิ่นหยวนหลิงเอ่ยขึ้นแล้ว:
“อันที่จริง มีร่องรอยเบาะแสอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้ข้าเพียงไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้ง แต่คำพูดขององค์ชายรองเมื่อครู่ก็ยืนยันข้อสันนิษฐานของข้าแล้ว”
ในวันคล้ายวันประสูติปีที่ห้า เฉียวตี้ฮว่าและน้องเฉียวปรากฏตัวได้ทันท่วงทีเช่นนั้น ช่วยดึงเขากลับมาจากปากประตูแห่งความตาย
บางครั้ง เมื่อนั่งอยู่ริมสระอวี้หัวและหวนรำลึกถึงความหวาดผวาในวันนั้น เขาก็จะเกิดความคิดเหลวไหลขึ้นมาว่า น้องเฉียวกับพวกพ้องรู้ล่วงหน้าหรือไม่ว่าเขาจะต้องจมน้ำตายในสระ?
หลังจากนั้น เขาก็ได้เห็นพลังเหนือธรรมชาติของน้องเฉียวหลายครั้ง เห็นนางช่วยชีวิตผู้คนมากมาย ต่อมาเขาเองก็ได้ยินเสด็จพ่อละเมอหลายหน ตรัสว่าเขาจมน้ำตายในสระอวี้หัว
ในความฝัน เสด็จพ่อยังเอ่ยถึงผู้คนอีกมากมาย จุดจบของทุกคนล้วนน่าเวทนายิ่ง ทว่าบัดนี้เมื่อมองย้อนกลับไป โศกนาฏกรรมเหล่านั้นล้วนมีร่องรอยให้เห็น แต่ทั้งหมดกลับเปลี่ยนไปเพราะน้องเฉียว
เสิ่นหยวนหลิงตอบไม่ละเอียดนัก เสิ่นหยวนไป๋ฟังออกว่าคำพูดของเขามีความระวังระไว แต่ก็หาได้ใส่ใจไม่
เขามีความคาดหวังซ่อนอยู่ในใจ เอียงศีรษะถามว่า: “ในเมื่อเจ้ามีคำตอบในใจแล้ว ยังอยากถามอะไรอีก?”
เสิ่นหยวนหลิงมีสีหน้าเคร่งขรึม สูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็เอ่ยปากตั้งคำถามที่ซ่อนลึกที่สุดในใจ
“ข้าไม่เข้าใจ หากข้าต้องตายในวันประสูติปีที่ห้าจริงๆ แล้ว ‘ชะตากำหนด’ นี้มันมาจากไหนกัน?”