จวนตระกูลเฉียวพลุ่งพล่านด้วยความยินดีอยู่หลายวัน ใบหน้าของเฉียวจงกั๋วยิ้มจนแทบบิดเบี้ยว ช่วงหลายวันนี้ยามเข้าเฝ้า:
ขุนนางร่วมราชสำนัก: "ท่านเฉียว เช้าตรู่นี้!",
เฉียวจงกั๋ว: "เหตุใดท่านจึงรู้ว่าข้าได้หลานชายอ้วนท้วนมา?"
บรรดาผู้คน: "......"
เฉียวจงกั๋วได้ใจอยู่หลายวัน ครั้นวันนี้เดินเข้าห้องตำรามานั่ง จึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมอ่านจดหมายของเมิ่งกูเซวี่ย!
เขารีบลุกขึ้น นำซองจดหมายออกมาจากกล่องไม้ เปิดออกอ่าน อ่านจบ สีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เฉียวตี้อี้จะอุ้มเฉียวเจียวเจียวค่อยๆ เดินมาถึง พบสีหน้าท่านพ่อไม่สู้ดีนัก ก็อดตกใจไม่ได้
"ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไป?"
เฉียวจงกั๋วได้ยินก็เงยหน้าขึ้น เห็นเจียวเจียวมาแล้ว รีบอุ้มนางมา ในปากเอ่ยว่า:
"พ่อเพิ่งอ่านจดหมายของคุณหนูสกุลเมิ่ง สถานการณ์แคว้นหนานหลีมิสู้ดีนัก"
เฉียวเจียวเจียวได้ฟัง หัวใจพลันรู้สึกกังวล "ท่านพ่อ คุณหนูสกุลเมิ่งว่าเช่นไร?"
เฉียวจงกั๋วมีสีหน้าแฝงความร้อนใจ "ราชสำนักแคว้นหนานหลีออกประพาสล่าสัตว์ องค์ชายสามถูกคนลอบทำร้าย เกาทัณฑ์เสียบแขนทะลุ บาดเจ็บสาหัส"
"คนร้ายผู้นั้นกลืนยาพิษปลิดชีพตนในที่เกิดเหตุ สืบค้นสิ่งใดมิได้เลย"
เฉียวเจียวเจียวฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก "ลอบทำร้าย? เรื่องนี้ต้องมีพิรุธเป็นแน่!"
เฉียวจงกั๋วผงกศีรษะ "คุณหนูสกุลเมิ่งกล่าวในจดหมายว่า แท้จริงครั้งนั้นเกาทัณฑ์หมายปองนาง องค์ชายสามประทับมิไกลนัก ทรงรู้ว่าไม่ถูกต้องก็ควบม้ามา หวุดหวิดจะรับไว้แทนนางได้"
"พวกเจ้าดู —"
เฉียวจงกั๋วสะบัดจดหมายบนโต๊ะเบาๆ เฉียวเจียวเจียวตรวจดูอย่างถี่ถ้วน จึงพบว่าท้ายจดหมายมีอักษรหลายตัวที่หมึกเปื้อนเลอะเลือน ดูเหมือน — ถูกน้ำตาชุ่ม