วันที่สิบห้าเดือนเก้า เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุสองขวบของเจียวเจียว
นางมาถึงโลกนี้ได้เพียงสองปี ทว่าดูเหมือนจะทำสิ่งต่าง ๆ มากมายเหลือเกิน
ผู้คนในเมืองหลวงได้กลิ่นข่าวคราว ต่างก็ส่งของขวัญวันเกิดมาแต่เช้าตรู่ของวันนี้
อย่างไรเสียนางก็เป็นหย่งเล่อเซี่ยนจู่ที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง เรื่องสมเกียรติเช่นนี้จำเป็นต้องมี
เสี่ยวซื่อยังคงเป็นแขกคนแรกที่มาแต่เช้าที่สุดเช่นเคย ขณะที่เจียวเจียวเพิ่งถูกฮูหยินเฉียวดึงออกมาจากผ้าห่ม เขาก็ยืนยิ้มรออยู่ข้าง ๆ แล้ว
“น้องเฉียว ของขวัญวันเกิดของเจ้า!”
เฉียวเจียวเจียวงัวเงียยังไม่ตื่นเต็มที่ พอได้ยินเสียงก็เหลือบมอง แทบจะพร่าพรายตา
ไข่มุกตงจูเส้นงามอะไรเช่นนี้!
“น้องเฉียว นี่เป็นของในคลังส่วนตัวของเสี่ยวซื่อ เส้นที่แวววาวที่สุด มอบให้น้องเฉียว!”
เสี่ยวซื่อเงยหน้า ดวงตาเป็นประกายราวกับกำลังบอกว่า น้องเฉียวรีบชมข้าเร็วเข้า!
“ขอบคุณเสี่ยวซื่อ งามยิ่งนัก! ข้าชอบใจเหลือเกิน! วันนี้ข้าจะสวมใส่มัน!”
เฉียวเจียวเจียวยิ้มจนเกิดลักยิ้มน้อย ๆ สองข้าง ยื่นมือไปทางเสี่ยวซื่อ
เสี่ยวซื่อจึงระมัดระวังพันไข่มุกตงจูเส้นนั้นเข้ากับข้อมือน้อย ๆ ของเจียวเจียว ทั้งสองคนยิ้มจนตาหยี
ฮูหยินเฉียวเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางส่ายศีรษะ ลงมือหวีผมให้เจียวเจียวด้วยตนเอง แล้วปล่อยให้พวกเขาไปเล่นกัน
เดิมทีงานวันเกิดอายุสองขวบของเจียวเจียวก็ไม่ได้คิดจะจัดใหญ่โตอะไร เพียงแค่คนในครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันก็พอ
ทว่าเมื่อสองสามวันก่อน ฝ่าบาทและฮองเฮาตรัสว่าจะเสด็จมา นางจึงต้องใส่ใจตระเตรียมอย่างดี
พอถึงเวลาอาหารค่ำ คนสกุลเซียว กั๋วกงเหยี่ยนโจว ถานฮั่นฉือ และจั่วอันหนิงต่างก็มาแล้ว ทุกคนกำลังหัวเราะสนทนากันในโถง ไม่นานเสิ่นหยวนจ้านและเซียวเชียนหลานก็ปลอมตัวมา